Tuesday, January 30, 2018

வள்ளுவர் கண்ட இல்லறம் – சி.இலக்குவனார் : 9

(வள்ளுவர் கண்ட இல்லறம் – சி.இலக்குவனார் :  8 தொடர்ச்சி)

வள்ளுவர் கண்ட இல்லறம் – 9

தகையணங்குறுத்தல்
  தலைமகன் தலைவியைக் காணுங்கால் அவள் அழகால் உந்தப்பட்டு அதனால் உளம் வேறுபடுதல். அமைதியாக இருந்த ஆடவனின் உள்ளம் பெண்ணின் தோற்றத்தால் வருந்தத் தொடங்குதல். “தகை அணங்குறுத்தல்’  என்றால் “அழகு வருத்தத்தை அடைவித்தல்’  என்பதாகும். தலைவியைக் கண்ட தலைவன் கூறுகின்றான்:
                அணங்குகொல் ஆய்மயில் கொல்லோ கனங்குழை      
மாதர்கொல் மாலும்என் நெஞ்சு             (1081)
       அணங்குகொல்=வருத்தும் அழகுத் தெய்வமோ?; ஆய்மயில் கொல்லோ= ஆராய்ந்தெடுக்கப்பட்ட அழகிய மயிலோ?; கனங்குழை மாதர்கொல்=கனத்த காதணியை அணிந்துள்ள பெண்தானோ?; என் நெஞ்சு= என் உள்ளம்; மாலும்=ஒன்றும் அறிய இயலாது மயங்கும்.
   ஒரு பெண்ணை ஓர் ஆடவன் விரும்புவதற்கு முதல் துணையாக அமைவது அவள் அழகே! அழகிய பெண்ணைக் கண்ட தலைமகன் அவன் அழகு நலத்தில் மயங்கிக் கூறுகின்றான்
   “கனங்குழை=கனவிய குழைய உடையாள்” எனக் கூறி ஆகுபெயர் என்பர் பரிமேழகர். “கனங்குழை மாதர் என்பது பொருத்தமுற அமைந்திருக்கும் போது “கனங்குழை என்று பிரித்துப் பொருள் கூறுவதன் சிறப்பு ஒன்றுமில்லை.
   ‘கொல்’  என்பது ஐயத்தையும் வினாவையும் உணர்த்தி நிற்கின்றது. பண்டைத் தழிழர் வியப்பு, வினா, ஐயம் முதலியவற்றை உணர்த்த இடைச் சொற்களையே பயன்படுத்தினர். !,?, இவ்வடையாளங்கள் பிற்காலத்தில் கொண்டனவே.
                நோக்கினாள்; நோக்கெதிர் நோக்குதல் தாக்கணங்கு
                 தானைக்கொண் டன்ன துடைத்து (1082)
  நோக்கினாள்=என்னைப் பார்த்தாள்; நோக்கு=என்  பார்வைக்கு, எதிர்நோக்குதல்=எதிராகப் பார்த்தல், தாக்கு அணங்கு=வருத்தும் தெய்வம், தானை=படையையும் கொண்டன்னது உடைத்து=உடன் கொண்டு வந்துள்ள தன்மையை உடையது.
  அவன் நோக்கினாள்; அவளும் நோக்கினாள். அவன் நோக்கும்போதே அவளும் எதிர் நோக்குதலைக் கண்டு அப் பார்வையால் கவரப்பட்ட அவன், இயல்பாகவே அழகால் வருத்தக்கூடிய அவள் கூர்ந்து நோக்கியமையான், வெல்வதற்குப் படையையும் கொண்டு வந்து விட்டாள் எனத் தான் அவளுக்கு அடிமையாகிவிட்டதை அறிவிக்கின்றான்.
     பண்டறியேன் கூற்றென் பதனை; இனிஅறிந்தேன்
    பெண்தகையால் பேரமர்க் கட்டு     (1083)
   கூற்று என்பதனை=உயிருண்ணும் ‘எமன்’  என்று சொல்லப்படுவதனை, பண்டு அறியேன்=முன்பு அறியாதவனாய் இருந்தேன். இனி அறிந்தேன்=இனிமேல் அறிந்தவனாகி விட்டேன். பெண் தகையால்=அது பெண் தன்மையுடன், பேரமர்க் கட்டு=பெரியனவாய் அமர்த்த கண்களை உடையது.
 கூற்று என்பது உயிரைக் கொண்டு செல்லும் ஒன்Ùகக் கதைகளில் கூறப்படும் கற்பனையின் பாற்பட்டது.
    தலைமகளைக் கண்டவுடன் வருந்தத் தொடங்கியதால் தன்னைக் கொல்ல வந்த கூற்று எனப் புனைந்து கூறுகின்றான் தலைமகன். தலைமகள் வடிவில் வந்துள்ள கூற்று பெண்ணழகுடன் பெரிய கண்களையும் கொண்டுள்ளது என்கின்றான்; கண்கள் அங்குமிங்கும் அசைந்து கொண்டேயிருப்பதனால் அமர்த்த  பொருகின்ற தன்மையுள்ள கண்கள் என்கின்றான்; இவ்வாறு அவள் அழகின்பால் கவர்ச்சியுற்று வருந்துவதனை வெளிப் படுத்துகின்றான்.
                கண்டார் உயிர்உண்ணும் தோற்றத்தால் பெண்தகைப்
                பேதைக் கமர்த்தன கண்     (1084)
  பெண்தகை=பெண்ணிற்சிறந்த. பேதைக்கு=இளம் பெண்ணிற்கு, கண்=கண்கள், கண்டார் உயி ருண்ணும்=தம்மைப் பார்த்தவர் உயிரைக் கொண்டு செல்லும், தோற்றத்தால்=வடிவத்தோடு, அமர்த்தன=பொருந்தி இருந்தன. (அல்லது தம்முள் பொருதுகொண்டு இருந்தன.)
   காதலியின் கண் பார்வையே காதலனை வயப்படுத்த வல்லது. அவளை அடையும்வரை அவன் தன்னைச் செயலற்றவனாகவே கருதுவான்; ஆகவே. உயிர் உளதோ இலையோ என்று ஐயுற்று வருந்துவான். அவள் கண்கள் தன் உயிரைக் கொண்டு சென்றதாகவே கருதித் தலைவன் வருந்துகின்றான்.
                கூற்றமோ கண்ணோ பிணையோ  மடவரல்
                 நோக்கம்இம்  மூன்றும் உடைத்து            (1085)
 கூற்றமோ=(என் உயிரைக் கொண்டு செல்ல உள்ளன போல் காணப்படுவதால்) எமன்தானோ? கண்ணோ=என்னைக் காண்பதனால் கண்கள்தாமோ? பிணையோ=அங்கும் இங்கம் நாணி ஓடுவதனால் பெண்மானோ? மடவரல்=அழகிய இப் பெண்ணின், நோக்கம்=கண்பார்வை, இம் மூன்றும்=இம் மூன்றன் தன்மைகளையும், உடைத்து=பெற்றுள்ளது.
       தன்னை வருத்தும் தன்மையால் கூற்றம் என்றும், மான்போல் ஓரிடத்தில் நிலைத்து நில்லாது ஓடிக் கொண்டுள்ளமையின் பிணையென்றும் கண்களைச் சிறப்பித்துக் கூறுகின்ற நயம் பாராட்டத்தக்கது.
(தொடரும்)
குறள்நெறி அறிஞர் பேராசிரியர் முனைவர் சி.இலக்குவனார்

இலக்கியம் கூறும் தமிழர் வாழ்வியல் (சங்கக் காலம்) 12 – சி.இலக்குவனார்

 

இலக்கியம் கூறும் தமிழர்  வாழ்வியல் (சங்கக் காலம்)  12

5.அரசு
நாடு நல்லமைதிபெற்று மக்கள் இன்புற்று வாழ வேண்டுமானால் அந்நாட்டில் அரசமுறை சிறந்து விளங்க வேண்டும். நாட்டின் சிறப்பியல்பைக் கூற வந்த திருவள்ளுவர்,
ஆங்குஅமைவு எய்தியக் கண்ணும் பயன்இன்றே
வேந்து அமைவு இல்லாத நாடு” (குறள்.740)
என்று திருவாய் மலர்ந்தருளினார்.
நெல்லும் உயிரன்றேநீரும் உயிரன்றே
  மன்னன் உயிர்த்தே மலர்தலை உலகம்
  அதனால்யானுயிர் என்பதறிகை
  வேன்மிகு தானை வேந்தற்குக் கடனே
(புறநானூறு 186)
என்று மோசிகீரனார் மொழிந்தருளினார். ஆகவே, சங்கக் காலத்தில் நல்லரசின் இன்றியமையாமையை நாட்டு மக்கள் நன்கு அறிந்திருந்தனர் என்று நாம் தெளிதல் கூடும்.
சங்கக்காலத்தில் பழங்காலச் சிற்றரசு முறையினின்று விடுபட்டுப் பலவகை அமைப்புகளுடன் பொருந்திய பேரரசுமுறை தழைத்திருந்தது. அக்கால ஆட்சிமுறையைக் “குடிதழுவிய கோனாட்சி முறை” என்று குறிப்பிடலாம். மக்களால் விரும்பப்பட்டு மக்களுக்காக அரசோச்சிய மன்னர்களே ஆண்டனர்.
“நாட்டாட்சி, மக்கள் நன்மைக்காக இயங்க வேண்டு மெனின், புலவர்களே நாட்டையாள வேண்டும்; அல்லது மன்னர்கள் புலவர்களாதல் வேண்டும்”என்றார் மேனாட்டறிஞர் ஒருவர். புலவர்கள் அரசாளும் வாய்ப்பைப் பெற்றிலர்; ஆனால், மன்னர்கள் புலவர்களாக இருந்தார்கள். ஆதலின், அறநெறியிற் சென்ற அவர்கள் ஆட்சி எவரும் போற்றும் நிலையில் இருந்தது.
குடிதழீஇக் கோலோச்சும் மாநில மன்னன்
 அடிதழீஇ நிற்கு முலகு”         (குறள்-544)
என்பதனைத் தெளிந்திருந்தனர்
வெளிற்றுப்பனந் துணியின் வீற்றுவீற்றுக்கிடப்பக்
களிற்றுக்கணம் பொருத கண்ணகன் பறந்தலை
வருபடை தாங்கிப் பெயர்புறத் தார்த்துப்
பொருபடை தரூஉங் கொற்றமும் உழுபடை
ஊன்றுசால் மருங்கின் ஈன்றதன் பயனே”  (புறநானூறு 35)
என்பதனையும்,
கடுஞ்சினத்த கொல்களிறும் கதழ்பரியகலிமாவும்
நெடுங்கொடிய நிமிர்தேரும் நெஞ்சுடைய புகல் மறவரும்   
என
நான்குடன் மாண்ட தாயினும் மாண்ட
அறநெறி முதற்றே அரசின் கொற்றம்” (புறநானூறு 55)
என்பதையும் நன்கு உணர்ந்திருந்தனர்.
  குடிகளால் இகழப்படுதலைக் கொடிய துன்பமாகவும் புலவர்களால் புகழ்ந்து பாடப்படுதலைப் பெரிய பரிசாகவும் கருதி நாட்டைப் பகைவர் அடையாது காத்து நல்லரசு ஓச்சினர் என்பது,
“ நெடுநல் யானையும் தேரும் மாவும்
  படையமை மறவரும் உடையம்யாம் என்று
  உறுதுப்பு அஞ்சாது உடல்சினம் செருக்கிச்
  சிறுசொல் சொல்லிய சினங்கெழு வேந்தரை
  அருஞ்சமம் சிதையத் தாக்கி முரசமொடு
  ஒருங்கு அகப்படேஎ னாயின் பொருந்திய
  என்நிழல் வாழ்நர் சென்னிழற் காணாது
  கொடியன்எம் இறையெனக் கண்ணீர் பரப்பிக்
  குடிபழி தூற்றும் கோலே னாகுக
  ஓங்கிய சிறப்பின் உயர்ந்த கேள்வி
  மாங்குடி மருதன் தலைவ னாக
  உலகமொடு நிலைஇய பலர்புகழ் சிறப்பின்
  புலவர் பாடாது வரைகஎன் நிலவரை ”          
(புறநானூறு – 72)
எனப் பாண்டியன் தலையாலங்கானத்துச் செருவென்ற நெடுஞ்செழியன் கூறும் வஞ்சினத்தால் அறியலாகும்.
(தொடரும்)
சங்கத்தமிழறிஞர் முனைவர் சி.இலக்குவனார்

Monday, January 29, 2018

திருக்குறள், சங்க இலக்கிய விழுமியங்கள் – 2/2 : வெ.அரங்கராசன்

திருக்குறள்சங்க இலக்கிய விழுமியங்கள் – 2/2

   
6.0.விருந்தோம்பல் என்னும் அருந்திறல் விழுமியம்
        அருந்தமிழர்தம் தனிச்சிறப்புக்களுள் ஒன்று விருந்தோம்பல் என்னும் பெருந் திறல் விழுமியம் ஆகும். முற்காலத்தில் முன்பின் தெரியாதவர்களே விருந்தினர்கள் எனப்பட்டனர்.
இதனைத் தொல்காப்பியர்,
        விருந்தே தானே புதுவது கிளந்த
       யாப்பின் மேற்றே.          [தொல்.செய்.540] 
என்னும் நூற்பாவழி நுவல்கிறார்.
       இரவானாலும் பகலானாலும் புதியவர்கள்   இல்லத்திற்குப் பசியோடு வரும் போது விருந்து புறந்தருதலைப் பெருங்கடமையாகக் கொண்டனர். அதன்வழி உறவு களை உருவாக்கினர்; நட்புக்களை நாடினர். அதனால், பெருமகிழ்வு பெற்றனர்.
       இதனை,
        அல்லி லாயினும் விருந்துவரின் உவக்கும்
       முல்லை சான்ற கற்பின் மெல்லியல்.
 என நற்றிணைப் பாடல்  [42]  தெற்றெனத் தெளிவுறுத்தும்.
 6.1.வள்ளுவத்தில் விருந்தோம்பல்
       திருவள்ளுவம் விருந்தோம்பல் பற்றி விருந்தோம்பல் என்னும் 9–ஆவது அதிகாரத்தில் மட்டுமல்லாமல், அதுபற்றிய கருத்தாக்கங்களைப் பல்வேறு அதிகார ங்களிலும் நுட்பமாகவும் திட்பமாகவும் பேசுகிறது. சான்றாக ஒரு குறள்மணியை இங்கு ஒலிக்கச் செய்வோம்.
      செல்விருந்து ஓம்பி வருவிருந்து பார்த்[து]இருப்பான்
     நல்விருந்து வானத்த வர்க்கு.                                        [குறள்.86]

6.2.பொருள் உரை விரிவாக்கம்
        இரவு நேரமானாலும்பகல் நேரமானாலும் வந்த விருந்தினர்க்கு நல்ல விருந்து படைத்து மகிழ்வித்து அனுப்பிவிட்டுஇனி யாராவது விருந்தினர் வருகின்றனரா என எதிர்பார்த்துக் காத்திருக்கின்றவர்வானவர்கள் விரும்பி வரவேற்றுப் போற்றும் நல்ல விருந்தினர் ஆவார்.      
 7.0.விழுமியங்களின் தொகுப்பே வழுவில் வள்ளுவம்
   உள்ளத்தாலும் வள்ளுவம் உள்ளாத உயிர்க்கொலை  புலால் உண்ணல், வரைவின் மகளிர் நாட்டம், கள் உண்ணல், நாடு பிடிக்கும் பேராசையால் நடக்கும் போர்கள், போர்களால் ஏற்படும் உயிர், பொருள் இழப்புகள்போன்ற விழுமியங்கள் சாராத சில செயற்பாடுகள் சங்கக் காலத்தில் இருந்தன என்பது தெளிவு.
   சான்றாகப் புலால் உண்ணல்பற்றிப் பத்துப்பாட்டில் ஒன்றான பெருங்குன்றூர் கெளசிகனாரது  மலைபடுகடாத்தின் ஒரு பகுதியைக் கீழே காண்போம்.
    தினை அரிசியைச் சோறு ஆக்கி, நெய்யில் புலாலைப் பொரித்துத் தாமும் உண்டு, தம்மை நாடி வருகின்றவர்களுக்கும் இனிய மொழிந்து உண்ணக் கொடுத்தனர்.
இதனை,

மான விறல்வேள் வயிரியர் எனினே
நும்இல் போல நில்லாது புக்குக்
கிழவிர் போலக் கேளாது கெழீஇச்
சேண்புலம்[புஅகல இனிய கூறிப்
பரூஉக்குறை பொழிந்த
நெய்க்கண் வேவையோடு
குரூஉக்கண் இறடிப் பொம்மல் பெறுகுவீர்

என மொழிகிறது மலைபடுகடாம்.      

7.1.திருக்குறளில் கொல்லாமை,
   புலால் மறுத்தல் என்னும் விழுமியங்கள்        
        திருக்குறள் புலால் உண்ணலையும் உயிர்க்கொலையையும், ஏற்றுக்கொள்ளவே இல்லை. புலால் மறுத்தலையும் கொல்லாமையையும் திருக்குறள், தன் உயிர்க் கோட்பாடாகவே கொண்டுள்ளது. அவற்றை 26-ஆவது அதிகாரம் புலால் மறுத்தலி லும், 33-ஆவது அதிகாரம் கொல்லாமையிலும் மிகக் கடுமையாக  எதிர்ப்பதைக் கண் ணுறலாம்.
சான்றாகப்  புலால் மறுத்தல் குறள் ஒன்று:
      உண்ணாமை வேண்டும் புலாஅல்பிறி[து]ஒன்றின்
      புண்அது உணர்வார்ப் பெறின்.                                     [குறள்.257]

7.2.பொருள் உரை விரிவாக்கம்               
   “இறைச்சி பிறிதோர் உயிரினது புண்ணே ஆகும்” என்னும் அருவருப்புத் தன்மையை உள்ளத்தால் உணர்கின்றவர்களை உலகம் பெற்றுவிட்டால், அந்த அருவருப்பான இறைச்சியை எவருமே உண்ண மாட்டார்கள்.

7.3.வள்ளுவத்தில் கொல்லாமை
        இனிக் கொல்லாமை என்னும் அதிகாரத்திலிருந்து  ஒரு சான்றினைக் காண்போம்
        தன்உயிர் நீப்பினும் செய்யற்க தான்பிறி[து]
      இன்உயிர் நீக்கும் வினை.                                   குறள்.327]

7.4.பொருள் உரை விரிவாக்கம்
        “மற்றோர் உயிரால்தான் தம் உயிரைக் காத்துக்கொள்ளல் வேண்டும்” என்னும் ஓர் இக்கட்டான — இடர்ப்பாடான சூழ்நிலை உண்டானாலும், “தம் உயிரைக் காத்துக் கொள்ளல் வேண்டும்” என்பதற்காக, அந்த இனிய உயிரைப் போக்கும் கொடிய கொலைச் செயலைச் செய்யாதிருத்தல் வேண்டும்.
 8.0.நிறைவுரை
    திருக்குறளை அளவுகோலாகக் கொண்டால், சில விழுமியங்களும் விழுமியம் சாராத சில பழுதுமிகு செயற்பாடுகளும் சங்க இலக்கியங்களில் இருக்கின்றன.
       பொய்தீர் ஒழுக்க நெறிகளை எல்லாம் ஆராய்ந்து தொகுத்த  வாழ்வியலாசான் வள்ளுவனார் விழுமியம் சாராத அச் செயற்பாடுகளை எல்லாம் அறவே நீக்கிவிட்டு விழுமியங்களின் முழுத்தொகுப்பாகவே திருக்குறளை உருவாக்கி அருளியுள்ளார்.
       மாசுகளையும் ஆசுகளையும் அறவே அகற்றிவிட்டுத் தூய அறவியல் நூலாக வள்ளுவத்தை ஆக்கி வழங்கியுள்ளார் அவர்.
9.0.பார்வை நூல்கள்
9.1.. திருக்குறள் தமிழ் மரபுரை      — மொழிஞாயிறு தேவநேயப் பாவாணர்
9.2.திருக்குறள் தெளிவுரை           — மூதறிஞர் வ.சுப.மாணிக்கர்
9.3.திருக்குறள் நுண்பொருள் உரை       — தமிழண்ணல்
9.4.திருக்குறள் வாழ்வியல் உரை — புலவர் இரா.இளங்குமரனார்                                                                                           9.5.திருக்குறள் விளக்க உரை        — முனைவர் பா.வளன் அரசு
9.6.திருக்குறள் மக்கள் உரை         — முனைவர் கு.மோகனராசு
9.7.திருக்குறள் அறுசொல் உரை     — பேராசிரியர் வெ.அரங்கராசன்
 10.0.பயன்பட்ட நூல்கள்
10.1.தொல்காப்பியம்
10.2.புறநானூறு
10.3.நற்றிணை
10.4.பெரும்பாணாற்றுப்படை
10.5.மலைபடுகடாம்
10.6.திருக்குறள்
       பேராசிரியர் வெ.அரங்கராசன்
[முன்னாள் தமிழ்த் துறைத் தலைவர்
       கோ.வெங்கடசுவாமி(நாயுடுகல்லூரி
       கோவிற்பட்டி – 628502]
       5 / 826, முதல் தெருஐயப்பாநகர்,
       மடிப்பாக்கம்சென்னை — 600091
      கைப்பேசி9840947998
       மின்னஞ்சல்: arangarasan48@gmail.com