Thursday, September 23, 2010

சோழர் கால வணிக நகரம்...


தஞ்சாவூர் முத்தரையர் என்னும் சிற்றரசு மரபினரின் தலைநகரமாக விளங்கியது.​ இதை ஏறத்தாழ கி.பி.​ 850 ஆண்டுகளில் விஜயாலயச் சோழன் கைப்பற்றி சோழ அரசை நிறுவினான்.​ அது முதல் ராஜராஜன் காலம் வரை தஞ்சாவூர் சோழப் பேரரசின் தலைநகரமாகத் திகழ்ந்தது.​ ​ ​ ​ தஞ்சாவூர் அரசியல் தலைநகரமாக மட்டுமன்றி மிகப் பெரிய உள்நாட்டு வணிக நகரமாகவும்,​​ வளஞ்சியர்,​​ திசையாயிரத்து ஐந்நூற்றுவர் முதலிய பன்னாட்டு வணிகக் குழுக்களும் வந்து தங்கி வணிகம் செய்த சர்வதேச வணிக நகரமாகவும் விளங்கியது என்பதை முதலாம் ஆதித்த சோழன் காலத்திலிருந்து இரண்டாம் ராஜாதி ராஜன் காலம் வரை எழுதப் பெற்ற கல்வெட்டுகள் வாயிலாக அறிகிறோம்.​ ​ ​ முதலாம் ஆதித்தன் காலத்தில் மடிகை என்பது வணிகர்கள் பல வகை சரக்குகளை ஓரிடத்தில் சேமித்து வைத்து வியாபாரம் செய்யும் பண்டகச் சாலை அல்லது கிடங்கைக் குறிக்கும்.​ இந்தச் சொல்லே பிற்காலத்தில் மளிகை என மருவி பலசரக்குக் கடையை குறிக்கப் பயன்படுத்தப்பட்டு வருகிறது.​ ​ ​ ​ திருச்சி வட்டம்,​​ திருச்செந்துறையில் உள்ள ராஜசேகரி வர்மன் என்ற பட்டம் கொண்ட சோழ மன்னரின் 12,​ 20-ம் ஆட்சியாண்டுக் கல்வெட்டுகள் தஞ்சாவூர் மடிகை மாணிக்க வாணியன் கருநாடக புழலயச் செட்டி என்பவரைப் பற்றிக் குறிப்பிடுகின்றன.​ ​ ​ இவையே தஞ்சாவூரில் வணிகர் பற்றிக் கூறும் தொன்மையான கல்வெட்டுகள் ஆகும்.​ முதலாம் ஆதித்தனின் காலத்திலிருந்தே தஞ்சாவூர் பிற நாட்டு வணிகர்கள் வந்து வணிகம் செய்யும் நகரமாக வளர்ச்சி பெற்றிருந்தது என அறிய முடிகிறது.​ ​ ​ முதலாம் பராந்தக சோழன் காலத்தில் தஞ்சை வீரசோழப் பெருந்தெரு என்ற வணிகர்கள் வாழ்ந்த தெருக்கள் என முதலாம் பராந்தகனின் கல்வெட்டு கூறுகிறது.​ இதேபோல,​​ தஞ்சாவூரில் அப்போது வழங்கப்பட்ட கண்டருள் கண்டப் பெருந்தெரு என்பதும் ஒன்று.​ இங்கு சங்கரப்பாடியார்கள் என்ற எண்ணெய் உற்பத்தி மற்றும் வணிகத்தில் ஈடுபட்டவர்கள் வாழ்ந்தனர் என்பதையும் அறிய முடிகிறது.​ ​ ​ ​ கங்கைகொண்டசோழபுரத்தில் பூமிக்கடியில் கிடைத்த முதலாம் பராந்தக சோழனின் கல்வெட்டில் தஞ்சாவூரில் இருந்த இருமடி சோழப் பெருந்தெருவில் வளஞ்சியார் ஐந்நூற்றுவர் என்ற வணிகக் குழுவினர் வந்து குடியேறியது பற்றிக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.​ வளஞ்சியார் என்பவர்கள் இலங்கையைச் சேர்ந்த ஒரு பன்னாட்டு வணிகக் குழுவினர் ஆவர்.​ ​ ​ ​ சுந்தர சோழன் காலத்தில் ​(கிபி 957-974) தஞ்சாவூரில் பெரிய அங்காடி என்ற வணிக வளாகம் இருந்தது என அறிகிறோம்.​ ​ ​ இதேபோல,​​ தஞ்சாவூரில் உள்ளாலை சாலியத் தெரு என்ற தெருவில் பட்டு நெசவு மற்றும் துணி வியாபாரத்தில் ஈடுபட்ட வணிகர்கள் வாழ்ந்ததையும்,​​ அது தஞ்சாவூர் நகரின் உள்பகுதியில் இருந்தது எனவும் அறிகிறோம்.​ ​ ​ சோழர் காலத்தில் தஞ்சாவூர் மிகப் பெரிய வணிக நகரமாக விளங்கியது.​ இங்கு பல மடிகைகள்,​​ அங்காடிகள்,​​ பேரங்காடிகள்,​​ பெருந்தெருக்கள் முதலியன இருந்தன.​ ​ ​ சங்கரபாடியார்,​​ சாலியர்,​​ வளஞ்சியார்,​​ திசையாயிரத்து ஐந்நூற்றுவர் முதலிய வணிகர்கள் இங்கு தங்கி வணிகம் செய்தனர்.​ இந்த வணிக நகரம் உள்ளாலை,​​ புறம்படி என்னும் இரு பகுதிகளைக் கொண்டிருந்தது.தலைநகர மாற்றத்தைத் தொடர்ந்து இங்கு வாழ்ந்த வணிகர்கள் கங்கை கொண்ட சோழபுரத்துக்குச் சென்று குடியேறினர்.​ அதன் பின்னர்,​​ 159 ஆண்டுகள் கழித்து மீண்டும் இந்த ஊர் வணிக நகரமாகப் புத்துயிர் பெற்று,​​ பாண்டியரின் ஆட்சிக் காலத்திலும் தொடர்ந்து ஒரு வணிக நகரமாக விளங்கியது என அறிகிறோம்.- முனைவர் இல.​ தியாகராசன்

Sunday, September 19, 2010

மொழிப்பயிற்சி-6: பிழையின்றித் தமிழ் பேசுவோம், எழுதுவோம்!

அண்ணாமலை பல்கலை கழகம் என்று எழுதுகின்ற பத்திரிகைகள் உள்ளன. சட்ட படிப்பு, கல்வி துறை, வருகை பதிவேடு என்றெல்லாம் வருவனவற்றை ஏடுகளில் பார்க்கும்போது தமிழ் நெஞ்சம் கொதிக்கிறது. அதேநேரம், ஒற்று மிகக் கூடாத இடத்தில் ஒற்றெழுத்தைப் போட்டு எழுதி அந்தச் சொல் இன்று எங்கும் நீக்கமற நிறைந்துவிட்டது. அச்சொல்: சின்னத்திரை என்பதாம். வீட்டில் பார்க்கும் தொலைக்காட்சியைத்தான் இப்படிச் சுட்டுகிறோம். திரைப்பட அரங்கிலிருப்பது பெரிய திரை. ஆதலின் இது சிறிய திரை.
சிறிய, பெரிய, சின்ன, பெரிய எனும் சொற்களுக்கு முன் வல்லினம் மிகாது. சிறிய திரை, சின்ன திரை, பெரிய தம்பி, சின்ன கடை, பெரிய பையன் என்று இயல்பாக எழுதிட வேண்டும். சின்னத் திரை என்றால் சின்னம்+திரை - ஏதோ ஒரு சின்னம் வரையப்பட்ட திரை என்று பொருளாகும். சிறிய கொடியை சின்ன கொடி என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். சின்னக்கொடி என்றால் ஒரு சின்னம் (எழுகதிர், இரட்டை இலை, கதிர் அரிவாள், தாமரை) பொறித்த கொடி என்று பொருளாகும்.
தொலைக்காட்சி என்று சரியாகச் சொல்லும் நாம் தொலை பேசி என்று ஏன் பிழையாகச் சொல்லிப் பழகிவிட்டோம் என்பது தெரியவில்லை. பேசியைத் தொலைத்துவிடு என்றன்றோ பொருள்தரும். தொலைவிலிருந்தும் காணக் கூடியது தொலைக்காட்சி எனில் தொலைவிலிருந்து பேசக் கூடியது தொலைப்பேசிதானே? கை என்றால் உடம்பின் ஓர் உறுப்பு என்பதன்றிச் சிறியது என்னும் பொருளும் உண்டு. கைக்குட்டை, கைப்பை, கைக் குழந்தை, கைப்பெட்டி எனச் சொல்லுகிறோம். கையில் வைத்துப் பேசுகின்ற (சிறிய) பேசியும் கைப்பேசிதானே? ஏன் இதனை மட்டும் கைபேசி என்கிறார்கள்? பிழையன்றோ? கைக்கடிகாரம் எவ்வளவு காலமாக வழங்கப்பட்டு வரும்  சொல். எப்படி இந்தக் கைபேசி வந்ததோ? இப்படியே நீளச் சொன்னால் முடிவே இல்லை. ஆதலின் வல்லெழுத்து மிகும் இடங்கள், மிகா இடங்கள் பற்றி ஒரு சுருக்கமான பட்டியல் தருகிறோம்.
வல்லெழுத்து மிகும் இடங்கள்:
1. அ, இ, எ இம்மூன்று எழுத்தின் முன்னும், அந்த, இந்த, எந்த என்பவற்றின் முன்னும் மிகும்.
(எ-டு) அப்பையன், இப்பையன், எக்குழந்தை?
அந்தப் பையன், இந்தத் தாத்தா, எந்தச் சாத்தன்?
2.ஓரெழுத்து ஒரு மொழி முன் மிகும்.
(எ-டு) பூப் பறித்தான், கைக் குழந்தை
3.ஈறுகெட்ட எதிர்மறைப் பெயரெச்சம் முன் மிகும்.
(எ-டு) அறியாப் பிள்ளை, தீராத் துன்பம்
4.அகர, இகர ஈற்று முன் மிகும்.
(எ-டு) வரச் சொன்னான், ஓடிப் போனான்
5.வன்தொடர்க் குற்றுகரம் முன் மிகும்.
(எ-டு)எட்டுத் தொகை, கற்றுக் கொடுத்தான்
6. திரு, நடு, முழு, பொது என்னும் சொற்கள் முன் மிகும்.
 (எ-டு) திருக்கோவில், நடுத்தெரு, முழுப்பேச்சு, பொதுப்பணி,
7.இரண்டாம் வேற்றுமை, நான்காம் வேற்றுமை விரியின் பின் மிகும்.
(எ-டு) பூனையைப் பார்த்தான், கடைக்குப் போனான்.
 8.பண்புத் தொகையில் மிகும்.
 (எ-டு) வெள்ளைத் தாமரை, மெய்ப்பொருள், பசுமைத் தாயகம்.
 9.இருபெயரொட்டுப் பண்புத் தொகையில் மிகும்.
(எ-டு) தைத் திங்கள், வட்டக் கல், கோடைக்காலம்
10. உவமைத் தொகையில் மிகும்.
(எ-டு) முத்துப்பல், கமலச் செங்கண்.
(தமிழ் வளரும்)
கருத்துக்கள்

திரு ஞானச் செல்வன் முயற்சி பாராட்டுக் குறியது என்றாலும் மறுபடியும் பழைய முறையிலேயே செலவதாக உள்ளதே என்னும் எண்ணம்தான் ஏற்படுகிறது. இவ்வாறு எத்தனையோ இலக்கண நூல்கள் எழுதியாகிவிட்டது. தமிழ் கற்போரிடம் எழுத்துப் பிழை நீங்கக் காணோம். காரணத்தை விளக்காமலேயே விதிகளைச் சொல்வதால் இந்தக் குறை நீங்கப் போவதில்லை. திரு ஞானச் செல்வன் குறிப்பிடுவதிலும் சில விவாதத்திற்கு உரியன. இந்த மடலில் உள்ள ‘அண்ணாமலை பல்கலைக் கழகம்‘ என்பதை எடுத்துக் கொள்வோம். இதில் ஒற்று மிக வேண்டும் என்பது கட்டுரையாளர் கருத்து. ஏன் மிக வேண்டும் என்பதற்கு விளக்கம் இருக்கிறதா? அடுத்து, இவர் கருத்துச் சரிதானா எனப் பார்ப்போம். இங்குக் குறிப்பிடப்படும் அண்ணாமலை என்பது ஆள் பெயரா? இடப் பெயரா? அனைவருக்கும் தெரிந்தவரை இது செட்டிநாட்டு அரசர் சர் அண்ணாமலையார் உருவாக்கிய, அவர் பெயரால் அமைந்த பல்கலைக் கழகம். இங்கு அண்ணாமலை என்பது உயர்திணைப் பெயர். உயர்திணைப் பெயரை அடுத்துவரும் வல்லெழுத்து மிகாது என்பது விதி. எனவே இங்கு ஒற்று மிகாமல் எழுவதே சிறப்பு. அதுவே அண்ணாமலை என்பது இடத்தைக் குறிப்பிடும் அஃறிணைப் பெயரானால், அஃறிணைப் பெ
By ஆராதி
9/19/2010 7:52:00 AM
கருத்துக்கள் நான் தமிழை இரண்டாம் மொழியாக, பல ஆண்டுகளாகக் கற்பித்து வருகிறேன். வல்லெழுத்து மிகும் இடங்களை எளிய முறையில் அவர்களுக்குக் கற்றுத்தந்து ஒரளவு வெற்றியும் கண்டேன். அதே சமயத்தில் வல்லொற்று மிகா இடங்களையும் அவர்களுக்குக் கற்றுக் கொடுத்தேன். நான் கற்பித்த முறை இதுதான். 1) இரு பெயர்ச் சொற்களுக்கு இடையே ( தமிழ்ப்பாடம்) 2) இரு வினைச்சொற்களுக்கு இடையே ( பார்த்துப்பேசு) 3) இரண்டாம் வேற்றுமை உருபுக்கும் நான்காம் வேற்றமை உருபுக்கும் பின்னர் ( அவனைக்கண்டேன், எனக்குக்கொடு) 4) ஆக. ஆய் ஏற்ற சொற்களுக்குப்பின்னர் ( வருவதாய்சொன்னான், பார்ப்பதாகக் கூறினான்) 5) ஒரு வாசிப்புப் பகுதியைக் கொடுத்து முதலில் இந்த ஆறு இடங்களையும் இனங்கண்டு அடிக்கோடிடக் கற்றுத் தந்தேன். அவர்கள் கற்றுக் கொண்ட பிறகு மற்றவற்றைக் கற்றுத்தந்தேன். meenal devaraajan
By meena;
9/13/2010 9:43:00 AM
ஆனால், ‘சின்னக் கண்ணன்’ சரிதானே?
By பசுபதி
9/13/2010 3:05:00 AM
உங்கள் கருத்தைப் பதிவு செய்யுங்கள் *
மொழிப்பயிற்சி - 4: பிழையின்றித் தமிழ் பேசுவோம், எழுதுவோம்!


13.பண்டகசாலைபண்டங்கள் உடைய இடம் பண்டகம் அல்லது பண்டசாலை எனல் போதுமானது. ஆனால் கூட்டுறவுப் பண்டக சாலை என்னும் வழக்கு தமிழகத்தில் நிலைபெற்றுள்ளது. அகம் எனின் மனம், வீடு, இடம் எனப் பலபொருள் உண்டெனினும் ஈண்டு இடம் எனப் பொருள் கொள்க. நூல்கள் உடைய இடம் நூலகம்; பண்டங்கள் உடைய இடம் பண்டகம். பின் ஏன் சாலை என்று ஒரு சொல். உணவுச்சாலை என்பது போல் பண்ட சாலை எனலும் சரியாம்.14.பதட்டம்நம் மக்களின் பேச்சு வழக்கிலும் எழுத்திலும் பதட்டம் எனும் சொல் நிரம்பப் பயன்பாட்டில் உள்ளது. இச்சொல்லுக்குப் பொருள் இல்லை. இது பதற்றம் என்று இருத்தல் வேண்டும். பதறு, பதற்றம் எனும் சொற்கள் சரியானவை; பொருளுடையவை. இனி, பதட்டம் விட்டு பதற்றம் கொள்ளுவோம்.15.கண்றாவிஇப்படி ஒரு சொல் எந்த அகர முதலியிலாவது (அகராதி) பார்த்ததுண்டா? இப்படி ஒரு சொல் இல்லவே இல்லை. ஆனால் பத்திரிகை, தொலைக்காட்சிச் செய்திகளில் பார்க்கிறோம். கேட்கிறோம். மிகக் கொடிய காண்பதற்குக் கூடாத காட்சியை இப்படிச் சொல்லி வருகிறோம். இது கண் அராவும் காட்சி. ஆதலின் இச்சொல் கண்ணராவி என்றிருத்தல் வேண்டும். (அராவுதல்- இரும்பால் தேய்த்தல், அறுத்தல்)ஊர்ப் பெயர்த் திரிபுகள்பயன்பாட்டில் உள்ள பல சொற்கள் எப்படிப் பிழையானவை என்பது பற்றி எடுத்துக் காட்டுகள் வழியாகப் படித்தீர்கள். இவ்வாறே பல  ஊர்களின் பெயர்கள் சிதைந்து பொருள் திரிந்து வழங்கப்பட்டு வருகின்றன. ஆறுகளால் பெயரமைந்த ஊர்கள் உண்டு. எடுத்துக்காட்டாக, அடையாறு, செய்யாறு, திருவையாறு எனும் பெயர்கள் காண்க.அடையாறு என்பதை அடையார் என்று எழுதுகிறார்கள். பேருந்துகளிலும், பெயர்ப் பலகைகளிலும் காண்கிறோம். அடையார் என்றால் அடையமாட்டார் என்று பொருள். இனிப்பகம் ஒன்று அடையார் எனும் சொல்லோடு பயன்பாட்டில் உள்ளது. அந்த இனிப்பகத்தை யாரும் சென்றடையமாட்டார்களா? எவ்வளவு பெரிய தவறு இது?செய்ய நீர் (சிவந்தநீர்-புதுவெள்ளம்) ஓடிய ஆறு செய்யாறு. அந்த ஆற்றின் பெயரமைந்த ஊரைச் செய்யார் என்று எழுதியுள்ளார்கள். செய்யமாட்டார் என்ற பொருள் இதற்குண்டு. என்ன செய்யமாட்டார்? ஏன் செய்யமாட்டார்? இப்படிச் சிதைக்கலாமா?தஞ்சை அருகே திருவையாறு எனும் திருத்தலம் ஒன்றுள்ளது. ஐந்து ஆறுகள் அருகருகே ஓடிச் செழித்த மண் இது. இந்தத் திருவையாற்றைத் திருவையார் என்றெழுதுகிறார்கள். திருவையுடையவர் இவர் என்று பொருள் சொல்லலாமா? அல்லது திரிகை (மாவு அரைக்கும் சிறு கருவி) எனும் சொல்லை "திருவை' என்று பாமரர் சொல்லுவர். இவர் திருவையார் என்பதா? என்ன கொடுமை இது?ஆறுகளின் பெயர்களும் இப்படி ஆர் விகுதியோடு வழங்கப்பட்டு வருகின்றன. காட்டாறு என்பதைக் காட்டார் (காட்டமாட்டார்) என்றும், புது ஆறு புத்தாறு என்பதைப் புதார் என்றும் குடமுருட்டியாறு என்பதைக் குடமுருட்டியார் (குடத்தை உருட்டியவர்) என்றும் ஓடம்போக்கியாறு என்பதை ஓடம் போக்கியார் (ஓடத்தைப் போக்கியவர்) என்றும் வழங்குதல் பிழையன்றோ?வேறு சில ஊர்ப் பெயர்கள் வெவ்வேறு வகையில் சிதைந்து பிழையுறப் பயன்பாட்டில் உள்ளன. (பழைய) சோழநாட்டின் கோடியில் (கடைசியில்) இருந்த கடற்கரை ஊரைக் கோடிக் கரை என்றனர். இப்போதும் தமிழ்நாட்டின் வரைபடத்தைப் பார்த்தால் கிழக்குக் கோடியில் ஒரு புள்ளியாக அவ்வூர் அமைந்துள்ள இடத்தைக் காணலாம். அதனை இன்று கோடியக்கரை என்று எழுதுகிறார்கள்; பேசுகிறார்கள். ஒருகால் வளைந்த கரை என்னும் பொருளுடையது என்றால் கோடிய கரை என்று "க்' போடாமல் எழுத வேண்டும். (கோடுதல்-வளைதல்; கோட்டம்-வளைவு)ஆனால் இந்த ஊர்க் கடற்கரையில் கோட்டம் (வளைவு) எதுவும் இல்லை. ட எனும் எழுத்தை இடம் வலமாக மாற்றிப் போட்டதுபோல் இரண்டு நேர்க்கோடுகளின் சந்திப்பாக அவ்விடம் இருப்பதைப் படத்தில் காணலாம். ஆதலின் கோடிக்கரை என்றே குறித்தல் பிழையற்றது.(தமிழ் வளரும்)
மொழிப்பயிற்சி-7: பிழையின்றித் தமிழ் பேசுவோம்-எழுதுவோம்!


வல்லெழுத்து மிகா இடங்கள்1.​ அது,​​ இது,​​ எது ​ முன் மிகாது.(எ-டு)​ அது பெரிது,​​ இது சிறிது,​​ எது கரும்பு?2.​ அவை,​​ இவை,​​ எவை ​ முன் மிகாது.(எ-டு)அவை சென்றன,​​ இவை கண்டன,​​ எவை தின்றன?3.​ அவ்வாறு,​​ இவ்வாறு,​​ எவ்வாறு?(எ-டு)​ அவ்வாறு சொன்னார்,​​ இவ்வாறு செப்பினார்,​​ எவ்வாறு கண்டார்?4.​ ஒரு,​​ இரு,​​ அறு,​​ எழு என்னும் எண்களின் முன் மிகாது.(எ-டு)​ ஒரு கோடி,​​ இரு தாமரை,​​ அறுபதம்,​​ எழுசிறப்பு.5.​ பல,​​ சில முன் மிகாது.(எ-டு)​ பல சொற்கள்,​​ சில பதர்கள்,​​ பல தடைகள்,​​ சில கனவுகள்.6.​ உகர ஈற்று ​ வினையெச்சங்கள் முன் மிகாது.(எ-டு)​ வந்து சென்றான்,​​ நின்று கண்டான்.7.​ அத்தனை,​​ இத்தனை முன் மிகாது.(எ-டு)​ அத்தனை குரங்குகள்,​​ இத்தனை பசுக்களா?குறிப்பு:​ அத்துணை முன் மிகும்.(எ-டு)​ அத்துணைப் பெயர்களா?​ இத்துணைச் சிறப்பா?8.​ பெயரெச்சம் முன் மிகாது.(எ-டு)​ ஓடாத குதிரை,​​ வந்த பையன்,​​ பறந்த புறாகுறிப்பு:​ ஈறு கெட்ட எதிர்மறைப் பெயரெச்சம் முன் மிகும்.(எ-டு)​ ஓடாக் குதிரை,​​ பாடாத் தேனீ9.​ என்று,​​ வந்து,​​ கண்டு முன் மிகாது.(எ-டு)​ என்று சொன்னார்,​​ வந்து சென்றார்,​​ கண்டு பேசினார்.வல்லொற்று மிகுமிடங்கள்,​​ மிகாவிடங்கள் அனைத்தும் ஈண்டு உரைக்கப்படவில்லை.​ சுருக்கமான பட்டியல் ஒன்று தரப்பட்டுள்ளது.​ இதனில் வரும் சில இலக்கணச் செய்திகளையும் அறிந்து கொள்ள வேண்டும்.வேற்றுமை உருபுகள் ​(2 முதல் 7 முடிய)​ விரிந்து ​(வெளிப்படையாக)​ இருப்பின் வேற்றுமை விரி எனப்படும்.​ நூலைக் கற்றான் -​ இதில் ஐ என்னும் இரண்டாம் வேற்றுமை உருபு வெளிப்பாடாக உள்ளது.​ உருபு மறைந்துவரின் வேற்றுமைத் தொகை எனப்படும்.​ பால் பருகினான் -​ இதில் பாலைப் பருகினான் எனும் பொருள் புலப்பட்டாலும் ஐ என்னும் உருபு மறைந்துள்ளது.ஒரு வினைச் சொல் நிற்க,​​ ​ அது பொருள் நிறைவு பெறாமல் இருந்து,வேறொரு வினைச் சொல் கொண்டு நிறைவுற்றால் அது வினையெச்சம்.​ ​(எ-டு)​ வந்து ​(முற்றுப் ​ பெறாத வினை)​ நின்றான் என்ற வினைமுற்றைக் கொண்டு நிறைவு பெறும்.​ இதுபோல் முற்றுப் பெறாத வினை,​​ ஒரு பெயர்ச் சொல்லைக் கொண்டு முடிந்தால் பெயரெச்சம் எனப்படும்.​ வந்த ​(முற்றுப் பெறாத வினை)​ பையன் என்னும் பெயரைக் கொண்டு முடிந்தது.​ இந்த வகையான பெயரெச்சத்தில் ஈற்றெழுத்து ​(வினையின் கடைசி எழுத்து)​ இல்லாமற் போயிருந்தால் ​(கெட்டிருந்தால்)​ அது ஈறு கெட்ட பெயரெச்சம்;​ அதுவே எதிர்மறைப் பொருளும் ​(இல்லை என்பது)​ தருமானால் ஈறுகெட்ட எதிர்மறைப் பெயரெச்சம்.(எ-டு)​ உலவாத் தென்றல் -​ உலவாத தென்றல் என்பதில் "த்' என்னும் ஈற்றெழுத்துக் கெட்டு ​(இல்லாமற் போய்)​ உலவா என நின்று "த்' வல்லொற்றுடன் கூடி உலவாத் தென்றல் ஆயிற்று.​ தென்றல் உலவும் ​(அசையும்)​ இது உலவாத ​(அசையாத)​ என்னும் எதிர்மறைப் பொருள் தருதல் காண்க.ஆறு தொகையுள் ஒன்று பண்புத் தொகை.​ பண்பு உருபு ஆகி மறைந்து கெட்டிருக்கும்.​ "மை' விகுதியும் கெட்டிருக்கும்.​ ​(எ-டு)​ செந்தாமரை-​ இதனைச் செம்மை ஆகிய தாமரை என விரித்தல் வேண்டும்.​ இருபெயர் ஒட்டிப் பண்புத் தொகையாக வரின் அது இரு பெயரொட்டுப் பண்புத் தொகை எனப்படும்.​ ​(எ-டு)​ வட்டக்கல் -​ வட்டமாகிய கல்.​ கல்லே வட்டம்.​ வட்டமே கல்.(தமிழ் வளரும்)
தொண்டியன்ன இவள் நலனே...


எட்டுத்தொகை நூல்களுள் ஒன்று குறுந்தொகை. "நல்ல குறுந்தொகை' என்ற சிறப்பைப் பெற்ற நூல். குறுந்தொகையில் காணப்படும் நெய்தல் திணையில் அமைந்த புலவர் அம்மூவனார் இயற்றிய பாடல் ஒன்று, தலைவன், தலைவியோடு களவொழுக்கத்தில் ஈடுபட்டு அவளைப் பிரிய நினைக்கும்போது, தோழி தலைவனைப் பார்த்துக் கூறுவதாக அமைந்துள்ளது. இதற்கு, இரவுக்குறி வந்து தலைமகளைக் கண்ணுற்று நீங்கும் தலைமகனை எதிர்ப்பட்டு நின்று தோழி கூறியதாக இதன் துறை அமைந்துள்ளது.கடலும் கடல் சார்ந்த நிலமுமாகிய நெய்தல் நிலத்தில், தலைவிக்கு மட்டுமல்லாது அங்குள்ள புன்னை மரத்துக்கும் "விண்மீனைக் கண்டது போன்று மென்மையான அரும்புகள் மலர்ந்துள்ள முடம்பட்டு முதிர்ந்த புன்னை மரத்தின் கரிய கிளையில் புட்கள் மிகுதியாகத் தங்கியிருக்கும் அத்தகைய மென்மையான நிலமாகிய கடற்கரைக்குத் தலைவனே'' என்று உவமை கூறப்பட்டுள்ளது.தலைவியைப் பிரிந்து செல்ல நினைக்கும் தலைவனைப் பார்த்து, "நெய்தல் பூவையொத்த மையுண்ட கண்கள் வருந்தி அழ, இவளைப் பிரிந்து நீ சென்றால் அது மிகப்பெரும் செயலாகும்' என்று தோழி கூறுகிறாள்.ஏனெனில், களவொழுக்கத்தில் ஈடுபடும் தலைவனும் தலைவியும் பிரிதலை கனவிலும் எண்ணிப்பார்க்க மாட்டார்கள். பிரிதல் என்பதே நரகம் என்று சொல்லும்படி அக்காலத்தில் தலைவன் - தலைவியருக்குத் துன்பம் தந்திருக்கிறது. அத்தகைய நரக வேதனையை தலைவிக்குக் கொடுத்துவிடாதே என்ற பொருள்பட, தோழி வலியுறுத்திக் கூறுகிறாள்.மேலும், ""கீழ் காற்றால், கடலின் அலைகளால் உடைக்கப்படும் மணல் மேட்டில் கிடக்கும் பழைய படகின் அழிவைப்போக்கும் புதுவலைப் பரதவர்கள், உயர்ந்த மணலை உடைய அடைகரையில் வந்து கிடக்கும் சுறாமீன் கூட்டத்தை அங்குள்ள அனைத்துப் பரதவர்களுக்கும் பகிர்ந்தளிப்பர். அத்தகைய வளமிக்க தொண்டி என்னும் பட்டினத்தை ஒத்த இவளது அழகு அழியாமல் இவளுக்கே உரித்தாகுமாறு இவளையும் உன்னுடன் அழைத்துப் போ. இல்லையெனில் உனைப் பிரிந்த ஏக்கத்தில் இவளழகு கெட்டுவிடும்'' என்றும் தலைவிக்காகப் பரிந்துரைக்கிறாள்.புலவர் அம்மூவனார் இக்கருத்தைக் கூறுகையில், அழகான உவமையைக் கையாண்டுள்ளார். அதாவது, தலைவியின் அழகுக்கு சிறுசிறு உவமைகள் கூறாமல், தொண்டி என்னும் ஊரின் மொத்த அழகையும் உவமிக்கிறார். இதன்மூலம் தலைவியின் அன்பு யாராலும் அளவிட முடியாத அளவு மிகப் பரந்துபட்டது என்பதை நுட்பமாகவும் மிக அழகாகவும் கூறியுள்ளார். இதுபோன்ற உவமைகள் சங்கப் பாடல்களுக்கே உரிய சிறப்புகளாகும்.மேலும், இப்பாடலில் உள்ளுறையாகப் பதிக்கப்படுவது, வளமிக்க பரதவர்கள் எந்த முயற்சியுமின்றி தாமே வரும் சுறாமீன்களைத் தாங்களும் சுவைத்து, பிறருக்கும் பிரித்துக் கொடுப்பதுபோல் தலைவன் செயல் உள்ளது. தலைவியைத் தனக்கே உரிமையாக்கிக் கொள்ளாமல், சுலபமாக வந்து மீண்டும் மீண்டும் களவொழுக்கத்தில் ஈடுபட்டுக் காணாமல் போகிறான். இதனால், தலைவியைக் கண்டோர் காமுறுவதும், தூற்றுவதும் என தலைவியின் வேதனையைத் தலைவன் புரிந்து கொள்ளாததும் நல்லதல்ல என்ற பொருள்பட மிக அழகாக இப்பாடலை அமைத்துள்ளார். உவமை நயமும், உள்ளுறையுமாக, தலைவனுக்கு அறிவுறுத்தும் பாங்கில் அமைந்த அப்பாடல் இதுதான்.""வான்கடல் பரப்பில் தூவதற்கு எதிரியமீன்கண் டன்ன மெல்லரும்பு ஊழ்த்தமுடவுமுதிர் புன்னை தடவுநிலை மாச்சினைப்புள்ளிறை கூரும் மெல்லம் புலம்பநெய்தல் உன்கண் பைதல் கலுழப்பிரிதல் எண்ணினை யாயின் நன்றும்அரிது துற்றனையால் பெரும் உரிதினில்கொண்டாங்குப் பெயர்தல் கொண்டலொடுகுரூ உத்திரைப் புணரி உடைதரும் எக்கர்ப்பழந்திமில் கொன்ற புதுவலைப் பரதவர்மோட்டுமணல் அடைகரைக் கோட்டுமீன் கொண்டிமணங்கமழ் பாக்கத்துப் பகுக்கும் வளங்கெழு தொண்டி யன்ன இவள் நலனே!''(குறு.நெய்தல்-பா10)
மன்றம் வேறு; மண்டபம் வேறு!

மன்றம் - மண்டபம் ஆகிய இரண்டும் பல பொருள்தரும் இருவேறு சொற்களாகவே நூலாசிரியர்களாôலும் உரையாசிரியர்களாலும் கருதப்பட்டன. மன்று என்பது, அம் சாரியை பெற்று "மன்றம்' என வழங்கப்படுகிறது. சொற்களில் சிலவற்றுக்குத் தலைமைப் பொருள், துணைப்பொருள் என இருவகைப் பொருள் உண்டு. மன்றம் என்பதற்கு, அவை (சபை) என்பதே தலைமைப் பொருள். மன்றம் என்றாலும் மன்றகம் என்றாலும் ஒன்றுதான்.""மன்றகத்தே நம்பி மாடம் எடுத்தது'' (திருமந்திரம்.148) என்பார் திருமூலர். அவையோர் கூடும் இடத்தையே மன்றகம் என்றார். சிலப்பதிகாரத்தில், "கொன்றையஞ் சடைமுடி மன்றப் பொதியில்' (40) என வருமிடத்தில், மன்றமாகிய பொது இடம் எனும் பொருள் தரக்காணலாம்.திருமுருகாற்றுப்படையில், பழமுதிர்சோலை பற்றிப் பாடும்போது, ""மன்றமும் பொதியிலும்''(226) என்பார் நக்கீரர். இதற்கு உரை எழுதும் நச்சினார்க்கினியர், மன்றமும் என்பதற்கு, "ஊர்க்கு நடுவாய் எல்லாரும் இருக்கும் மரத்தடி' என்றும், பொதியிலும் என்பதற்கு, அம்பலத்திலும் என்றும் எழுதியுள்ளார். இதனால், மன்றம் வேறு; அம்பலம் வேறு என்று கருதப்பட்டதையும் அறிய முடிகிறது.மணிமேகலையில், ""மாதவர் இடங்களும் மன்றமும் பொதியிலும், தேர்ந்தனன் திரிவோன்'' என்று காஞ்சனன், காயசண்டிகையைத் தேடியது பற்றிச் சாத்தனார் கூறுவார். தஞ்சைவாணன் கோவையில், மன்றம் வேறு; பொதியில் வேறு என்பது விளங்க, ""மன்றும் பொதியிலும் மாமயில் சேர் தஞ்சைவாணன் வெற்பில்'' (34) என்பார் பொய்யாமொழிப்புலவர்.நீதி மன்றத்தை "அறங்கூறு அவையம்' என வழங்கிய வழக்கம் உண்டு என்பதைச் சங்க நூல்களில் காணலாம். மதுரைக் காஞ்சி, ""சிறந்த கொள்கை அறங்கூறு அவையம்'' (492) என்றது. உறையூர் நீதி மன்றத்தின் சிறப்பைக் கூறும் ஆலங்குடி வங்கனார், ""மறங்கெழு சோழர் உறந்தை அவையத்து அறங்கெட அறியாதாங்கு'' என்பார். அகநானூறு, ""அறங்கெழு நல்லவை உறந்தை'' என்று போற்றுகிறது. பெருங்கதை ஆசிரியர், ""அறம் நிலை பெற்ற அருள்கொள் அவையத்து'' (பெரு 1:34-25) என்பார். எனவே, இப்போது வழங்கும் நீதிமன்றம் முன்பு அறங்கூறு அவையம் என வழங்கப்பட்டதை அறிகிறோம்.திருவிளையாடற்புராணம் - மாமனாக வந்து வழக்குரைத்த படலத்தில் (35)""அனையவர் போகநின்ற அறன்நவில் மன்றத் துள்ளோர்தனபதி வணிகர் தந்த தனமெலாம் தந்த மைந்தற்கெனமனை யெழுதி வாங்கி யீந்தனர்...''என்று பரஞ்சோதி முனிவர் மிகத் தெளிவாக, பண்டைய புலவர்களால் "அறங்கூறு அவையம்' எனக் குறிப்பிட்ட இடத்தை "அறன் நவில் மன்றம்' என்றார். இக்காலத்தில் இத்தொடர் சிறு மாற்றத்துடன் நீதிமன்றம், வழக்காடு மன்றம் என வழங்கப்படுகிறது. மன்றத்தை "மண்டபம்' என எவரும் குறிப்பிடவில்லை. மண்டபங்கள் பல வகைப்பட்டிருந்தன. கம்பர், பாலகாண்டம் - நகரப் படலத்தில் (பா.61) நான்கு வகை மண்டபங்களைத் தெரிவித்துள்ளார். பட்டி மண்டபத்தைக் குறிக்கும்போது, "பன்னருங் கலைதெரி பட்டி மண்டபம்' என்று அடைமொழி கொடுத்துச் சிறப்பிக்கிறார். அதனால்தான், சாத்தனார், மணிமேகலையில் (1:61) பட்டி மண்டபம் பாங்கரிந்து ஏறுமின்' என்றார். பட்டி - இடம் எனப் பொருள் கூறுவர் நிகண்டு நூலார்.நச்சினார்க்கினியர் மதுரைக் காஞ்சியில்,""பெருஞ்செய் ஆடவர்த் தம்மின் பிறரும்யாவரும் வருக ஏனோரும் தம்மெனவரையா வாயில்.......''எனவரும் அடிகளுக்குப் பொருள் கூறுமிடத்து, "பெரிய செய்கைகளையும் உடைய மண்டபங்களை ஆள்கின்றவர்களைக் கொணர்மின்' என்றெழுதி, "ஏனோரும் தம்மென வரையா' என்பதற்கு, மண்டபத்துள்ளாரையும் அறங்கூறு அவையத்தாரையும் கொணர்மின் என வரைந்து கூறி' என்றெழுதினார். இங்கே மண்டபத்தார், அறங்கூறு அவையத்தார் எனத் தனியே பிரித்துக் கூறுவதாலும் மண்படம் வேறு; மன்றம் (அறங்கூறு அவையம்) வேறு என்பது தெளிவாகிறது.பத்துப்பாட்டைப் பதிப்பித்த உ.வே.சா. அடிக்குறிப்பில், "இங்கே மண்டபத்தார் என்றது, பட்டி மன்றத்தாரைப் போலும்; பட்டி மண்டபம் - கல்விக்கழகம், மதுரையில் இப்போது புதுமண்டபம் என வழங்கும் இடத்தில் முன்பு பழைய மண்டபம் ஒன்று இருந்திருத்தல் கூடுமென்றும், அஃது இப்பட்டி மண்டபம் போலும் என்றும் சிலர் கருதுகிறார்கள்' என எழுதுவார்.சிலப்பதிகாரம் இந்திரவிழாவூர் எடுத்த காதையில் இளங்கோவடிகள்,""மகதநன் னாட்டு வாள்வாய் வேந்தன்பகைபுறத்துக் கொடுத்த பட்டி மண்டபம்''என்பார். இங்கே வரும் பட்டி மன்றத்துக்குத் திருவோலக்க மண்டபம் எனப் பொருள் கூறினார் அரும்பத உரையாசிரியர். ஆனால், அடியார்க்கு நல்லார் தம் உரையில், "வாட்போர் வாய்ப்புடையனாகிய மகத வேந்தன் பகையாற் பொருது தாங்க மாட்டாது, அப்பகையிடத்துத் தரப்பட்ட பட்டி மண்டபம். பட்டி மண்டபம் - வித்யா மண்டபம்' என்றெழுதுகிறார். ஆகையால், மன்றம் வேறு; மண்டபம் வேறு. பண்டைய நூலாசிரியர், உரையாசிரியர் எவரும் பட்டி மன்றம் என்று குறிப்பிடவில்லை. பட்டி மண்டபம் என்றே எழுதினர்.எனவே, பட்டி மண்டபம் என்பதே சரி. வழக்காடும் இடம்தான் நீதிமன்றம் அல்லது வழக்காடு மன்றம் எனப்படும்.
கருத்துக்கள்

உங்கள் கருத்தை

Saturday, September 4, 2010

தொல்காப்பியம், வேதங்களுக்கு முந்தைய நூலல்ல! என்னும் பிழை பட்ட கருத்து


கோவை செம்மொழி மாநாட்டில் "இலக்கணம்' பற்றிய  ஆய்வில், முனைவர் பேராசிரியர் க.நெடுஞ்செழியன் தொல்காப்பியத்தின் காலம் கி.மு. 14 அல்லது 15-ஆம் நூற்றாண்டு என்றும், ரிக் வேதத்துக்கு முற்பட்டதாகத் தொல்காப்பியம் இருக்கக்கூடும் என்றும் ஒரு கருத்தை முன்வைத்தார் என்று தினமணி 25-6-2010 அன்று தெரிவித்திருந்தது. வேதத்துக்கு முந்தையது தொல்காப்பியம் என்ற முனைவர் நெடுஞ்செழியன் கருத்துக்குத் தொல்காப்பியத்தின் அகச்சான்றுகள் ஆதரவாக இல்லை என்பதைச் சுட்டிக்காட்டுவதே இந்தக் கட்டுரையின் நோக்கம்.சிறப்புப் பாயிரம்:தொல்காப்பியத்துக்குப் பனம்பாரனார் சிறப்புப் பாயிரம் பாடியுள்ளார். அதன் பிற்பகுதி வருமாறு:நிலம் தரு திருவில் பாண்டியன் அவையத்துஅறம் கரை நாவின் நான்மறை முற்றியஅதங்கோட்டு ஆசாற்கு அரில்தபத் தெரிந்துமயங்கா மரபின் எழுத்துமுறை காட்டிமல்குநீர் வரைப்பின் ஐந்திரம் நிறைந்ததொல்காப்பியன் எனத் தன்பெயர் தோற்றிப்பல்புகழ் நிறுத்தப் படிமையோனே""நிலம் தரு திருவில் பாண்டியன் அவையில், அறத்தை உணர்ந்த, உணர்த்தும் நாவினையுடைய, நான்கு மறைகளையும் தெரிந்த அதங்கோட்டு ஆசான் தலைமையில், புலவர் கூடிய பேரவையில், மயக்கமின்றித் தெளிவாகத் தான் உணர்ந்து, பிறர்க்கு எழுத்து முறையைக் காட்டிக் "கடல் சூழ்ந்த உலகத்து ஐந்திரம் என்னும் வடமொழி இலக்கண  நூல் செய்திகளையும் கற்று தொல்காப்பியன் எனத் தன் பெயரை அமைத்துக் கொண்டு, இந்நூலால் பல சிறப்புகளைப் பெற்ற தூயோன்'' என்று முனைவர் ச.வே.சுப்பிரமணியன் இந்த வரிகளுக்குத் தெளிவுரை எழுதியிருக்கிறார்.நான்மறை:சிறப்புப் பாயிரத்தில் உள்ள நான்மறை என்ற சொல் சம்ஸ்கிருத மொழி நான்கு வேதங்களையே குறிக்கும். ""நான்கு கூறுமாய் மறைந்த பொருளும் உடைமையின் நான்மறை என்றார். அவை: தைத்திரியம், பெüடிகம், தலவதாரம், சாமவேதம் ஆகும். இனி ரிக், யஜுர், சாமவேதமும் அதர்வனமும் என்பாரும் உளர். அது பொருந்தாது. இவர் இந்நூல் செய்த பின்னர், வேத வியாசர் சின்னாட் பல்பிணிச் சிற்றறிவினோர் உணர்தற்கு நான்கு கூறாக இவற்றைச் செய்தார் ஆகலின்'' என்று உரையாசிரியர் நச்சினார்க்கினியர் இதற்கு விசேட உரை எழுதியுள்ளார்.வியாசர் காலத்துக்கு முன்பே தைத்திரியம் ஆதியாகிய நான்கு வேதங்கள் இருந்தன என்பதும், அவற்றை இக்காலத்திற்கு ஏற்பத் தகுதியாக வியாசர் ரிக் ஆதியாகிய நான்மறைகளாக வகுத்தனர் என்பதும் நச்சினார்க்கினியரின் விசேட உரையாகப் பெறப்படுகின்றன.நான்கு வேதங்களையும் நன்கு அறிந்த அதங்கோட்டு ஆசான் தலைமையில் தொல்காப்பியத்தின் அரங்கேற்றம் நிகழ்ந்தது. எனவே, வேதங்களுக்கு முந்தைய நூல் அன்று தொல்காப்பியம் என்பது தெளிவு.ஐந்திரம்:ஐந்திரம் என்பது சம்ஸ்கிருத மொழியில் எழுந்துள்ள இலக்கண நூல் என்று முனைவர் ச.வே.சுப்பிரமணியன் தெளிவுரை எழுதியுள்ளார். ரிக், யஜுர், சாம, அதர்வனம் ஆகிய வேதங்களுக்கு மிகவும் பின்னரே ஐந்திரம் எழுதப்பட்டது என்பதை மொழியியல் அறிஞர்கள் அறிவார்கள். ஆக, சிறப்புப் பாயிரத்தின் ஐந்திரம் என்ற சொல்லும் முனைவர் நெடுஞ்செழியன் கூற்றுரைக்கு ஆதரவாக இல்லை.ஐந்திரம் என்ற சம்ஸ்கிருத இலக்கண நூல் செய்திகளையும் கற்றறிந்தவர் தொல்காப்பியர் என்ற குறிப்பையும் அருள் கூர்ந்து நுட்பமாகக் கவனிக்க வேண்டும்.அந்தணர் மறைத்தே:தொல்காப்பியம் எழுத்ததிகாரம் பிறப்பியல் 20-ஆம் சூத்திரம் வருமாறு:எல்லா எழுத்தும் வெளிப்படக் கிளந்துசொல்லிய பள்ளி எழுதரு வளியின்பிறப்பொடு விடுவழி உறழ்ச்சி வாரத்துஅகத்து எழுவளி இசை அரில்தப நாடிஅளபிற்கோடல் அந்தணர் மறைத்தே;அஃது இவண் நுவலாது எழுந்து புறத்து இசைக்கும்மெய்தெரி வளியிசை அளபு நுவன்றிசினே(உயிர், மெய், உயிர்மெய் முதலிய) எல்லா எழுத்துகளும் (பிறக்கும் முறையை முன்னைய நூலாசிரியர்கள்) விளக்கியிருப்பதனால், மேற்கூறிய (தலை, மிடறு, நெஞ்சு, பல், இதழ், நாக்கு, மூக்கு, அண்ணம் என்னும்) எட்டு இடங்களிலும், உந்தியில் இருந்து எழுகின்ற உதானன் என்னும் காற்றினால் பிறக்கின்றன. (பரை, பைசந்தி, மத்திமை என்னும்) ஓசைகளின் பிறப்புடன், எழுத்துகளின் பிறப்பைச் சொல்லுமிடத்து, (மேற்கூறிய எட்டு உறுப்புகளும் உதானன் என்னும் காற்றும்) வெவ்வேறாக மாறுபட்டு அமையும் தன்மையால், மூலாதாரத்தில் எழுகின்ற காற்றின் ஓசையைக் குற்றமற ஆராய்ந்து, எடுத்தல், படுத்தல், நலிதல், விலங்கல் என்னும் தன்மை உடையனவாகக் கொள்ளும் முறைமை, பார்ப்பனர்களின் வேதங்களில் சொல்லப்பட்ட முறைமை உடையதே ஆகும். அவ்வியல்பினை இங்கு கூறாமல், நெஞ்சத் தானத்தில் இருந்து எழுந்து, வெளியே நம் காதுகளில் கேட்கும்படி ஒலித்துப் பொருளை உணர்த்துகின்ற வைகரி ஓசையினது (எழுத்தினது) தன்மை அல்லது மாத்திரையினை மட்டுமே கூறுகின்றன''. தமிழ்ப் பேரறிஞர் ந.ரா. முருகவேள் இவ்வாறு பதப்பொருள் கூறியுள்ளார், இந்தச் சூத்திரத்திற்கு.வேதங்களின் தொன்மையையும், அவற்றால் விளக்கப்பட்ட ஓசைகளின் நுட்பங்களையும் தொல்காப்பியர் நன்கு அறிந்திருந்தார். அவர் இந்தச் சூத்திரத்தில் அகத்தெழு வளியிசை நன்று, புறத்திசை மெய்தெரி வளியிசை நன்று என உடம்பிலிருந்து காற்று வெளிப்பட்டு வருவதை இரண்டாக வகுத்தார்; அகத்தெழு வளியிசை அந்தணர் வேதங்களில் உள்ளது என்றார். அதாவது, உந்தியினின்றும், மூலாதாரத்தினின்றும் எழுவது யாதோ அது அந்தணர் மறைத்தே என்றார்.ஆறு செயல்கள்:தொல்காப்பியம் பொருளதிகாரம் புறத்திணையியல் இருபதாம் சூத்திரம் ""அறுவகைப்பட்ட பார்ப்பனப் பக்கமும்'' என்ற முதல் வரியுடன் தொடங்குகிறது. ""ஓதல், ஓதுவித்தல், வேட்டல், வேட்பித்தல், ஈதல், ஏற்றல் என்ற ஆறு திறனாகிய அந்தணர் பக்கமும்'' என்று இந்த வரிக்கு முனைவர் ச.வே.சுப்பிரமணியன் தெளிவுரை எழுதியுள்ளார்.ஓதல் - நான்கு வேதங்களையும் ஓதிக் கற்றல்.ஓதுவித்தல் - பிறருக்கு வேதங்களை ஓதிக் கற்பித்தல்.வேட்டல் - யாகங்களைச் செய்தல்.வேட்பித்தல் - பிறர் யாகங்களைச் செய்யுமாறு செய்தல். (யாகங்களைப் பிறருக்காகச் செய்தல் என்றும் ஆம்).ஈதல் - தம்மிடம் உள்ள பொருளைப் பிறருக்குத் தருதல்; ஏற்றல் - பிறர் தரும் பொருளை ஏற்றுக்கொள்ளுதல்.வேதங்களில் விதித்துள்ள வண்ணம் இந்த ஆறு செயல்களையும் தொல்காப்பியர் காலத்துத் தமிழகப் பார்ப்பனர்கள் செய்தார்கள். இதனாலேயே தொல்காப்பியர் இங்கு பதிவு செய்கிறார்.ஓத்து:தொல்காப்பியம்  பொருளதிகாரம் அகத்திணை இயல் 31-வது சூத்திரம் ""உயர்ந்தோர்க்குரிய ஓத்தினான'' என்பது ஆகும். வேதங்கள் உயர்ந்தோர்க்கு உரியவை என்பது இந்தச் சூத்திரத்தின் பொருள். பொருளதிகாரம் செய்யுளியலில் 169-வது சூத்திரம் வருமாறு:நேரின மணியை நிரல்பட வைத்தாங்குஓரினப் பொருளை ஒருவழி வைப்பதுஓத்து என மொழிப உயர்மொழிப்புலவர்""ஓர் இனத்தைச் சார்ந்த மணிகளுள், தரத்தால் ஒத்த மணிகளை வரிசைபெற அமைத்துக் கோத்தல் போல, ஓர் இயலைச் சார்ந்த பொருள்களை ஒருவழி அமைத்து வெளிப்படுத்துபவை வேதங்கள்'' என்பது இந்தச் சூத்திரத்தின் பொருள். ஓத்து என்ற சொல் வேதங்களைக் குறிக்கும். பண்டைய தமிழ் இலக்கியங்கள் பலவற்றில் இந்தச் சொல், இந்தப் பொருளில் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. வேதங்கள் எழுதப்பட்டவை அல்ல. அவை பரம்பரை பரம்பரையாக ஓதப்பட்டு வந்துள்ளன. எனவே, அவை ஓத்து என்று குறிப்பிடப்படுகின்றன.கீழ்க்கணக்கு நூல்கள்:""அந்தணர் ஓத்து உடைமை ஆற்ற மிக இனிதே'' என்று "இனியவை நாற்பது' நூலின் 7-வது பாடல் தெரிவிக்கிறது.பார்ப்பனர்கள் வேதங்களை மறவாது இருத்தல் மிக இனிது என்பது பொருள். ""இன்னா ஓத்திலாப் பார்ப்பான் உரை'' என்று இன்னா நாற்பது நூலின் 21-வது பாடல் குறிப்பிடுகிறது. ""வேதங்களை ஓதாத பார்ப்பனன் சொல் பயனற்றது'' என்பது பொருள்.""கூத்தும் விழவும் மணமும் கொலைக் களமும் ஆர்த்த முனையுற்றும் வேறிடத்தும் ஓத்தும் ஒழுக்கும் உடையவர் செல்லாரே; செல்லின் இழுக்கும் இழவும் தரும்'' - இது "ஏலாதி' என்ற நூலில் 62-வது பாடல்.இந்தப் பாடலிலும் ஓத்து என்ற சொல் வேதங்களைக் குறிக்கிறது.""மறப்பினும் ஓத்துக் கொளலாகும்; பார்ப்பான் பிறப்பொழுக்கம் குன்றக் கெடும்'' என்பது திருக்குறள். ""பார்ப்பனன் ஒருவன் தான் கற்ற வேதங்களை மறந்தான் ஆயினும், அவற்றை அவன் மீண்டும் ஓதிக் கற்றுக் கொள்ளலாம்; ஆனால், அவன் ஒழுக்கம் கெட்டால் இழிந்தவன் ஆகிவிடுவான்'' என்பது பொருள்.இனியவை நாற்பது, இன்னா நாற்பது, ஏலாதி, திருக்குறள் ஆகிய இவை அனைத்தும் சங்கம் மருவிய கால பதினெண்கீழ்க்கணக்கு நூல்கள். ஆக, ஓத்து என்ற சொல் வேதங்களையே குறிக்கிறது என்பது தெளிவு.தொல்காப்பியம் வேதங்களுக்கு முந்தைய நூல் என்ற முனைவர் நெடுஞ்செழியனின் கூற்றுரை பிழையானது - ஏற்கத்தக்கது அன்று - என்று தொல்காப்பியத்தின் அகச்சான்றுகள் உறுதியாகவே சுட்டுகின்றன.
கருத்துக்கள்

நான்மறை என்பது தமிழ் நான்மறையே என்றும் அந்தணர், பார்ப்பான் முதலான சொற்கள் தமிழர்களில் அறவாணர்களையும் படித்தவர்களையும் குறித்த தமிழ்ச் சொற்கள் என்றம் சமற்கிருதம் செல்வாக்கு பெறும் முன்னரே பல இலக்கியங்கள் தோன்றியுள்ளன என்றும் சமற்கிருதம் தோன்றுவதற்கு முன்பே சில மொழிகள் இருந்தன வென்றும் அவற்றுள் மூத்த தமிழ் மொழியே உலக மொழிகளின் தாய் என்றும் சமற்கிருதத்திற்கு எழுத்து வடிவம் தந்தது தமிழே என்றும் செந்தமிழ்ச் செமமல் பேராசிரியர் முனைவர் சி.இலக்குவனார் முதலான தமிழறிஞர்கள் மெய்ப்பித்துள்ளனர். கட்டுரையாளர் தெரிவித்த கருத்துகளுக்கெல்லாம் பேராசிரியர் சி.இலக்குவனாரின் தொல்காப்பிய ஆராய்ச்சியில் விடை உள்ளது. எனவே, முற்றிலும் தவறான வாதங்களை அறிந்தே தெரிவித்து உள்ளார் கட்டுரையாளர். தள்ளத்தக்க இவரது கருத்துகளைப் புறந்தள்ளுவோம்! பிற்பட்ட வேதங்களுக்கு முற்பட்ட தொல்காப்பியத்தின் சிறப்பைப் போற்றுவோம்! அன்புடன் இலக்குவனார் திருவள்ளுவன்
By Ilakkuvanar Thiruvalluvan
9/5/2010 6:25:00 AM
MR.SRIRASA, PLEASE UNDERSTAND THAT THE ONLY AIM OF YOU PEOPLE IS TO FOCUS A BOGUS FACT. LAKSHMINARAYANAN IS A GREAT SCHOLAR. HE IS CAMPHOR LIKE. PEOPLE SHOULD HAVE SOME BASIC MANNERS, SPIRIT AND QUALIFICATION TO REACH HIS FINDINGS. HALF BOILED AND BIASED COMMENTS WON'T BRING HIS WORKS DOWN... MR. PLEASE STAY WHERE YOU ARE...THE FACT IS KNOWN BY ALL THE SCHOLARS...YOU FROGS IN THE NARROW WELL STOP MAKING NOISES..
By V Sitaramen
8/27/2010 8:28:00 AM
மதிப்பிற்குரிய கே.சி.லட்சுமி நாராயணன் அவர்களே,தங்கள் வாதங்கள் முழுக்க ச.வே.சுப்பிரமணியனாரின் உரையை அடிப்படையான ஆதாரமாகக் கொண்டுள்ளனவேயன்றி வேறு விதமாக ஆதாரங்களை உங்களால் முன் வைக்க முடியவில்லை. தொல்காப்பியர் காலத்தை வெறும் வார்த்தை விளையாட்டுக்களை வைத்து அவ்வளவு சீக்கிரமாக அது பிற்காலத்திய நூல்தான் என நிறுவுவதில் சரியாகச் சொன்னால் பிரகடனம் செய்வதில் உங்களுக்கு என்ன அவ்வளவு அக்கறை. அதற்கு இன்னும் நிறைய ஆய்வுகள் தேவைப்படுகின்றன. உங்களைப் போன்றவர்கள் ஆய்வு என்பதன் பக்கமே செல்லாமல் பல்வேறு தரவுகளை முன் வைக்காமல், வெற்றுச் சொல்லாடல்களையே நிகழ்த்துகிறீர்கள். மேலும் பாயிரங்கள் எனப்படுபவை, பிற்காலத்திய செருகல்களாகவும் இருக்க வாய்ப்புண்டு. ஆய்வு அறிவார்ந்த தன்மையில் இருக்க வேண்டுமே தவிர, இனம் சார்ந்த தன்மையில் இருக்கக்கூடாது. ஆய்வில் காய்தல் உவத்தல் இல்லாத அறிவுதான் முதன்மையாக இருக்க வேண்டுமே தவிர, அறிவு தவிர்த்த பிற விடயங்கள் அல்ல.
By srirasa
8/26/2010 7:52:00 AM
Majority of the half boiled Tamil researchers... because of their fanatism, fail to reach the facts. Their only aim is to humiliate a particular language and community. They should come out from this dirty culture. Sri Lakshmi Narayanan has done wonderful research titled as VEDAM POATRUM TAMIL ILAKKIANGAL. He has given amazing facts on vedas related to tamil literature. all the tamilians should read the book.
By V Sitaramen
8/19/2010 8:18:00 AM
உங்கள் கருத்தைப் பதிவு செய்யுங்கள் *
மண்டபம் வேறு; மன்றம் வேறு !


பட்டி மண்டபம் என்பது,  சமய உண்மைகளை ஆராய்வதற்குரிய வாத சபை; சமய ஆராய்ச்சி செய்யும் வித்யா மண்டபம் என்பது பழைய உரை விளக்கம். பட்டி மண்டபம் என்பது நிலையான ஓர் இடத்தைக் குறிக்கும்; "மன்றம்' என்பது ஓர் அமைப்பைக் குறிக்கும். மண்டபம் - (கோயில் விழாவுக்கான) கல்தூண்கள் தாங்கிய கூரையோடு நான்கு பக்கமும் திறப்பாக உள்ள சதுர அல்லது செவ்வக வடிவக் கட்டடம். (ஒலியை எதிரொலிக்கச் செய்யும் தன்மை கொண்ட கட்டுமான அமைப்புடன் கூடிய மண்டபத்தையும் குறிக்கும்). நினைவு மண்டபம், திருமண மண்டபம். மைசூர் மண்டபம், பளிங்கு மண்டபம், கண்ணாடி மண்டபம், ஆயிரங்கால் மண்டபம், நவசக்தி மண்டபம் என்பதுபோல நிலையான மண்டபம். (மண்டபம் இல்லாமல் வீடு கட்டினோம் எனச் சிலர் கூறுவது கவனிக்கத்தக்கது). "பட்டி மண்டபத்து ஏறுவார் பரந்த கல்வியும் நிரம்பிய அறிவும் நுண்ணுணர்வும் உடையராதல் வேண்டும். அவ்வாறு ஏறுவதற்குத் தகுதியற்ற என்னையும் ஏற்றினாய்' என்பதை,""கட்டறுத்தெனை யாண்டு கண்ணாரநீறிட்ட அன்பரொ டியாவருங் காணவே"பட்டி பண்டபம்' ஏற்றினை, ஏற்றினை,எட்டினோ டிரண்டும் அறியேனையே'' என்ற திருவாசகம் - திருச்சதகத்தில் இடத்தில், "பட்டி மண்டபம்' என்ற சொல்லாட்சியையே மணிவாசகப்பெருமான் பயன்படுத்தியுள்ளார். மணிவாசகர் மட்டுமே இச்சொல்லை முதன் முதலில் பயன்படுத்தியுள்ளதாகக் குன்றக்குடி அடிகளார் (முந்தையவர்) குறிப்பிட்டுள்ளார். மணிவார்த்தைக்கு மறுவார்த்தை ஏது...?மேலும்,""மன்னவர் திருநிறை அளக்கும் மண்டபம்அன்னம் மென் நடையார் ஆடு மண்டபம்உன்னரும் அருமறை ஓது மண்டபம்பன்னருங் கலை தெரி "பட்டி மண்டபம்''(கம்ப-நகர்-62)என்று கம்பராமாயணம், நகர் படலத்தில் பட்டி மண்டபம் குறிக்கப்படுகிறது. (மன்னர் மன்னராகிய அயோத்தி வேந்தனுக்கு அடங்கிய) சிற்றரசர்கள் செலுத்தும் கப்பத்தை எண்ணி அளவிடும் மண்டபங்களும், அன்னம் போன்ற நடையுடைய நடன மாதர்கள் நடனமாடும் மண்டபங்களும், நினைப்பதற்கும் அரியனவான சிறந்த வேதங்களை வல்லோர் ஓதும் மண்டபங்களும், "சிறப்பித்துப் பேசுதற்கும் அரியனவான பல கலைகளையும் பயிலும் பட்டி மண்டபங்களும் அயோத்தி நகரில் இருந்தன' என்று மண்டபங்களின் வகைகளை வகைப்படுத்தியுள்ளார் கவிச்சக்கரவர்த்தி கம்பர்.பட்டிமன்றம் மற்றும் மண்டபத்தின் இயல்பை, சிலப்பதிகாரம் மற்றும் மணிமேகலையில் (சிலப்-இந்திர- 102;  மணி-விழா-60) விரிவாகக் காணலாம். பட்டி மண்டபத்தை, வித்யா மண்டபம் என்று சிலப்பதிகாரம் (5:102) அடியார்க்கு நல்லார் உரை கூறுகிறது.""ஒட்டிய சமயத்து உறுபொருள் வாதிகள்"பட்டி மண்டபத்து'ப் பாங்கறிந்து ஏறுமின்''பாங்கறிந்து - மரபு தெரிந்து ஏறவேண்டும் என்பதை மணிமேகலை கூறுவது (1:60-61) இங்கு கருதத்தக்கது. பட்டி மன்றத்தில் ஏறுவதுபோல, பட்டி மண்டபத்தில் யார் வேண்டுமானாலும் ஏறிவிடமுடியாது. பாங்கறிந்து ஏற வேண்டும். சமயம் மற்றும் கல்வி கேள்விகளில் சிறந்த அறிஞர் பெருமக்கள் கூடி வாதம் செய்வதற்கான இடம் அது. வள்ளலார் சுவாமிகள்,""எட்டிரண்டு அறிவித்து எனைத் தனி ஏற்றிப்பட்டி மண்டபத்தில் பதித்த மெய்த் தந்தையே''(திருவருட்பா-1132)என மணிவாசகரை அடியொற்றி "பட்டி மண்டபம்' என்றே பாடியுள்ளார். பட்டி மண்டபம் என்பதற்கு, கூட்ட மண்டபம், மந்திர ஆலோசனை மண்டபம், திருவோலக்க மண்டபம், வித்யா மண்டபம், வாத சபை, கல்வி பயிலும் களம், கேள்வி மண்டபம் என்றெல்லாம் தமிழ் அகராதிகள் விரித்துரைக்கின்றன. கேள்வி மண்டபத்தை அதாவது, அறிவார் ஒருவர் உரைக்கும் அரும் பொருள்களை, பலர் இருந்து கேட்கும் மண்டபம் எனப் பொருள் கூறுவாரும் உள்ளனர். மன்றம் - மன்று + அம் = பலர் கூடுகின்ற இடம்; சபை, அமைப்பு என்பதைக் குறிக்கும். மன்றம் என்பது, ஒத்த கருத்துடையவர்களுக்கான அல்லது குறிப்பிட்ட நோக்கத்துக்கான குழு அல்லது கூட்டமைப்பு (ரசிகர் மன்றம், மனமகிழ் மன்றம், இலக்கிய மன்றம், விளையாட்டு மன்றம் போல - விழா நிகழ்ச்சி போன்றவை நடத்துவதற்குரிய) மண்டபம் எனப்பட்டது.  கதிரைவேற்பிள்ளை அகராதியில் மன்றம் என்ற சொல்லுக்கு சபை, நிச்சயம், நெடுந்தெரு, பலர் கூடும் வெளி, வாசனை, வெளி எனப் பலபொருள்கள் கூறப்பட்டுள்ளன. இது பொதுச்சபை. இங்கு அறிவுசார் அறிஞர்களும், நுண்ணுணர்வாளர்களும், சமய உண்மைகளை ஆராயும் சமயவாதிகளும் இருக்க வேண்டும் என்கிற அவசியமில்லை. இளையவர் முதல் முதியவர் வரை யார் வேண்டுமானாலும் இம்மன்றத்தில் கூடலாம். ஆனால், பட்டி மண்டபம் அத்தகையது அல்ல. "மண்டபம்' என்று கூறுவதே சரியானது என்பார் கம்பன் அடிப்பொடி சா.கணேசன்.பட்டி மண்டபத்தின் இயல்பும், இலக்கணமும் எவ்வாறு இருக்க வேண்டும் என்பதைத் தணிகை புராணம் கீழ்வருமாறு பதிவுசெய்கிறது.""கரிசறு கவிக்குக்கவி, கமகனுக்குக் கமகன்,வாதிக்கு ஒருவாதிதுரிசறு வாக்கி தனக்கொரு வாக்கியாய் அவர் தொன்று தொட்டு அமைந்துவரிசையின் வந்த வேள்வியர் பெறாது வரும் இகல்கடந்த எஃகு உடையார் -பரிசில் நூற்பயிற்சி எனக் கலைதேர் "பட்டி மண்டபம்' பலவயங்கும்''(தணிகை புராணம்-1016)மேற்கூறியவற்றால், ஒத்த கருத்துடையவர்களுக்கான அல்லது குறிப்பிட்ட நோக்கத்துக்கான குழு அல்லது கூட்டமைப்பு மன்றம் எனப்பட்டது. சமய உண்மைகளை ஆராய்வதற்குரிய வாத சபையாகவும், கம்பர் குறிப்பிடுவதுபோல, பல அருங்கலைகள் குறித்து சிறப்பித்துப் பேசவும், வாதிடக்கூடிய இடமாகவும், அறிவுசார் சான்றோர் நிரம்பிய அவையாகவும் - இப்படி மேன்மை பொருந்திய செயல்கள் மட்டுமே நிகழ்வதற்குரிய இடமாகவும் கருதப்பட்டதுதான் "பட்டி மண்டபம்'.  மண்டபம் வேறு; மன்றம் வேறு என்பதைப் புரிந்துகொண்டு இடத்துக்குத் தகுந்த சொற்களைப் பயன்படுத்துவதே பொருத்தமாக அமையும்.இலக்கிய விவாதத்திற்குரிய இந்த மாதக் கேள்வி! "யாவரும் காணவே பட்டி மண்டபம் ஏற்றினை ஏற்றினை!' என்று திருவாசகம் - திருச்சதகத்தில் மாணிக்கவாசக சுவாமி குறிப்பிடுகிறார். ஆனால், தற்போது பட்டிமன்றம் என்றே வழங்குகின்றனர். பட்டிமண்டபமா? அல்லது பட்டிமன்றமா? எது சரியானது?