Sunday, March 30, 2014

திருக்குறளில் உருவகம் 3 – வீ.ஒப்பிலி

திருக்குறளில் உருவகம் 3 – ஆங்கிலப் பேராசிரியர் வீ.ஒப்பிலி

kuralneri02
  இவ்வாறு முட்களும், அடிமரத்தை வெட்டி வீழ்த்தும் கோடரியும் துன்பத்தில் உருவாகின்றன. மரத்தை வெட்டுதலும், வீழ்த்துதலும் அழிவின் சின்னமாகின்றன. இவ்வாறே பிணக்கினால் வாடிய காதலி வாடிய கொடியாகிறாள்; அவளது ஊடலை நீக்காது, கூடாது செல்லும் காதலன் அக்கொடியை அறுக்கும் கொடியவனாகிறான். முள் மரம் இளையதாக இருக்கையிலே அழிக்கப்பட வேண்டும்; ஆனால் பழம் பெரும் அடிமரமும், வாடிய கொடியும் காக்கப்பட வேண்டும். பெருங்குடி காப்பவன் முதலில் இல்லாளின் வாட்டத்தை நீக்கிக் காப்பவனாக இருக்க வேண்டுமல்லவா?
  கயவரை எண்ணிய திருவள்ளுவர் கரும்பை எண்ணியது வியப்பே! கரும்பின் இனிமையை எளிதில் நுகர முடிவதில்லை; அதை நெருக்கிப் பிழிந்தால்தான், பயன் விளைவிக்கும், இவ்வினிய பொருளின் தன்மை கயவர்க்கு உருவகமாக அமைகிறது. கடிந்து நடத்தினால்தான் அவர்கள் பயன்படுவர். மூங்கில் பெண்ணில் தோளிற்கு உருவகமாகிறது. தினையும் பனையும் சிறிதும் பெரிதுமான பொருள்களுக்கு முறையே உருவகங்களாகின்றன. புல்லும், திணைபோல, எளிமைக்கும், இழிவிற்கும் அடையாளமாக எடுத்தாளப்படுகின்றன.
  பொதுவாகக் கூறுமிடத்து, மரம், கனி காய், இவை வாழ்க்கையில் தோன்றும் மாறுபட்ட இருமைகளை (The Dichotomies of life) எடுத்துக் காட்டும் அடையாள உருவகங்களாகத் திருக்குறளில் தோன்றுகின்றன. இதைப் பின்னர் விரிவாகக் காண்போம்.
  மலர் : மென்மையைச் சொல்லுமிடத்தெல்லாம் பெரும்பாலும் மலர் உருவகமாகத் தோன்றுகிறதுanicham-flower01. இறையன்பு கொண்டோர் மனம் பூவாக மலர்ந்தது. அதில் ஆண்டவன் வீற்றிருப்பதைக் காண்கிறார் வள்ளுவர். அழகாலும் அமைப்பாலும் மலர்கள், சிறப்பாகத் தாமரையும், குவளையும் பெண்கள் முகத்திற்கும் கண்ணிற்கும் உருவகங்களாகின்றன. ‘பூவன்ன கண்ணாள்’ காதலியாகிறாள்; திருமகள் தாமரையினால் ஆகிறாள்.  மலர்களுள் அனிச்சம் மென்மையில் சிறந்தது. இது மோந்தவுடன் வாடும் இயல்புடையது. ஓம்பாத விருந்தினரின் முகம் உடன் வாடுவதைக் குறிக்க இம்மலர் உதவுகிறது. காதலியின் பாதமென்மை இப்பூவின் மென்மையை விடச் சிறந்ததாகச் சொல்லப்படுகிறது. அவளது மெல்லிய அடிகளுக்கு இப்பூ நெருஞ்சிப் பழமாம்! அனிச்சமலரும், அன்னப் பறவையினிறகும், மயிலினிறகும் மென்மைக்கு உருவகங்களாகத் திருக்குறளில் சொல்லப்படுகின்றன. மேலும், பூமலர்தல் மகிழ்ச்சியின் தோற்றத்திற்கும், கூம்புதல் துன்பத்தின் தொடக்கத்திற்கும் அடையாளமாக உள்ளன. சிறந்த அறிவு முன் மலர்ந்து பின் கூம்பாது என்கிறார் வள்ளுவர்.
  மலரே மென்மையானது; அதைவிட மென்மையான கற்பனை மலராக காமம் காட்சியளிக்கிறது. காமநோய் காலையில் துவங்கி, பகல் முழுவதும் வளர்ந்து, மாலையில் முதிருகிறது. இத்தோற்றமும், வளர்ச்சியும், காலை அரும்பிற்கும், பகல் போதிற்கும் மாலை மலருக்கும் ஏற்ப அமைகிறது. மணம் அடங்கிய அரும்போ காதலியின் குறிப்படங்கிய புன்முறுவலாக மாறுகிறது. இவ்வுருவகம் கற்பனை மலர்ச்சியோடு மிக அழகாக அமைந்துள்ளது. இவ்வாறு அழகும், மணமும் மென்மையும் கூறுமிடத்தெல்லாம் மலர் இடம் பெறும். நீர்ப் பூக்களைக் குறித்தும் ஒரு குறள் உள்ளது. இவற்றின் தாள் நீளம் நீரின் அளவினதாகும். இப்பொருள் ஊக்கத்திற்கேற்ற உயர்விற்கு உருவகமாகிறது.
  மலரைப்பற்றி, குறையாகச் சொல்லப்படும் குறள் ஒன்றுதான் உள்ளது. கொத்தாக மலர்ந்து, மணங்கமழாத மலர், சொல்வன்மையில்லாத கற்றோருக்கு உருவகமாகிறது. இங்குச் சொல்வன்மை பூவின் மணமாகச் சொல்லப்படுகிறது. காதற் குறிப்பும் மொட்டுள் மணமாக முன்னர் சொல்லப்பட்டது.
  தாமரை மலர் திருமகளையும், திருமாலையும் நினைவூட்டுகிறது. தாமரைக் கண்ணனான திருமாலின் உலகம், விரும்பும் காதலியோடு பெறும் துயிலுக்கு ஈடாகாது என்கிறான் காதலன். திருமாலுக்கு அடைச் சொற்கள் பற்பல உண்டு. ஆயினும் தாமரைக் கண்ணன் என்ற பொதுவழக்கை இங்கே பயன்படுத்தியது, காதலை எண்ணிய கவிஞர், தாமரை மலரையும் எண்ணிய காரணமேயாகும். தாமரை, மென்மையும், இனிய மணமும், செவ்வண்ணமும், இறைமாட்சியும், உடைய மலராகி, கண்ணனுக்கும் அடைச் சொல்லாகி, காதலின்பத்தை உயர்வாகக் காட்டும் உருவகமாக அமைகிறது.
  மழை: வானத்திலிருந்து கொட்டும் மழை, கைம்மாறு வேண்டாது உலகத்திற்கு உதவி செய்யும் கருணையின் rain01வடிவாய் விளங்குகிறது. இவ்வாறே சேக்சுபியரும் மழையை அருள் வடிவாகக் காண்கிறார். ‘‘வெனிசு வணிகன்’’ என்ற நாடகத்தில் இரக்கத்தின் தன்மையைச் சைலக்கிற்கு, பின் வருமாறு எடுத்துரைக்கிறாள் போர்சியா; ‘‘கருணை என்னும் குணம் (ஒருவரது) வற்புறுத்தலால் தோன்றுவது அன்று; வானத்திலிருந்து மண்ணின் மீதுதானே சொரியும் நன் மழை போன்றது அது.’’ தாவரங்களும், விலங்கினமும், மனித இனமும் உலகம் தோன்றிய நாள் முதலாக என்றென்றும் வாழ வழிசெய்யும் மழையை அமிழ்தம் எனக் கூறுகிறார் திருவள்ளுவர். வானோர் பூமியின் மீது அமிழ்தத்தை –  விசும்பின் துளியைத் தெளிக்கின்றனர். அதனால் நிலமடந்தை மகிழ்ந்து, உயிரினங்களைத் தோற்றுவித்து வாழச் செய்கிறாள். மழை வானின்று உழவருக்குக் கிட்டும் வருவாய். மழை உணவாகிறது; வாழ்க்கைக்கு அது வளமளிக்கிறது. ஏன்? நெடுங்கடலையும் தன்னிலை கெடாது வற்றாது காக்கிறது. வழிபாடு,  தானம், தவம், ஒழுக்கம், செம்மையான உலக வாழ்க்கை இவை யாவிற்கும் அடிப்படையாக மழை விளங்குகிறது. மழை பொய்யாவிடில் எளிய பசும் புல்லும் தலையைக் காட்டாது. உலகம் அப்போது பாலையாகிவிடும். ஆதலால் உலகத்து உயிர்களெல்லாம் வானோக்கி மழையெனும் அருளைப் பெற வேண்டுகின்றன.
(வளரும்)
- குறள்நெறி மாசி 3, 1995 / 15.02.1964

 

வள்ளுவரும் அரசியலும் 3 – முனைவர் பா.நடராசன், ச.ம.உ.,

வள்ளுவரும் அரசியலும் 3 – முனைவர் பா.நடராசன், ச.ம.உ.,

B__NATARAsAN01
அரசு அமைப்பும் இயல்பும்:
  வள்ளுவர் அரசின் உருவத்தைப்பற்றிக் கவலை கொள்ளவில்லை. அதன் உட்பொருளைப் பற்றியே எண்ணலானார். அரச அமைப்பைவிட ஆட்சி நலத்தையே ஆய்கின்றார். ஏனெனில் எந்த உருவத்தில் அரசிருந்தாலும் மக்கள் பொருளாதார வாழ்வு சிறப்பதற்கு, அந்த அரசின்பால் சிற்சில தகுதிகள் இருக்க வேண்டும். அத்தகுதிகள் இருக்குமானால் மக்களுக்கு இறுதியாக வேண்டும் இன்பவாழ்வு வந்தெய்தும் என்பதே அவர் கோட்பாடாக இருந்தது எனக் கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது.
  எந்த அரசியல் அமைப்பாயினும் என்ன, ஆட்சி ஆதிக்கம் ஒரு தலைவன் கையில் இறுதியாகத் திரளும் வகையில்தானே இருக்கிறது. எனவே அவனை நல்லாட்சிக்கு ஏற்றவனாய் எவ்வாறு அமைப்பது? இதுவே வள்ளுவர் கவலை. அலக்சாண்டர் போப் என்ற ஆங்கிலக் கவிஞர் பாடுவார்:
‘‘அரசியல் உருவகம்பற்றி அறிவிலார் இகலட்டும்
நல்லாட்சி வழங்கும் அரசியலே நல்ல அமைப்பாகும்’’
For form of Government let fools contest
That which is administered best is best is best.
அரசும் ஊழும்:
  அரசியல் அமைப்பின் உருவம் பற்றிக் கருதாது உட்பொருள் பற்றி வள்ளுவர் கருதியது எதனாலென்றால், இறுதியில் ஆட்சித் தலைமையும் அதனைச் சார்ந்த அதிகாரமும் எந்த உருவமாயினும் ஒருவனிடத்தே அமைந்தே ஆகவேண்டியிருக்கவும் அவ்வாறு அமைவதும் ஊழின் பாற்பட்டதாக இருக்கின்றது. ஊழோ தடுத்தற்கரியதொன்று. ஆகவே ஊழ்வலியால் வரும் ஆட்சியை எங்ஙனம் நல்லாட்சியாக மாற்றுவது என்பதுபற்றிதான் கூறமுடியுமேயன்றி அரசியல் உருவத்தைப்பற்றிக் கூறுவதால் பயன் என்ன?
  அறத்துப்பால் கூறிமுடித்த வள்ளுவர் அடுத்து உடனேயே அரசியல்நெறி கூறும் பொருட்பால் கூறப்புகுமுன் இடையே ஒரு கணம் சிந்தனை செய்கிறார். இதுகாறும் கூறிய அறத்தால் உலக இன்பத்திற்குத் துணைக் காரணமாகிய நல்ல அரசியல் அமைப்பு இயல்பாய் ஏற்படுவதாய்க் காணோமே! எவ்வெவர் கையிலோ ஆட்சித்திறன் அமைந்து வருகிறதே, அதன் காரணம் என்ன? ‘ஊழ்’ என ஒன்றுள்ளது. அதன் வலியாலேயே அரசியல் தலைமையும் அதனால் வரும் பொருளாதார முன்னேற்றமும் உளவாகும் என்று தோன்றுகிறது. அறம் செய்வோர் வேண்டுமானால் தெள்ளியராதல் கூடும். திரு அல்லது ஆட்சித் தலைமை பெறும் வாய்ப்பு வேறொரு காரணத்தால் வருகின்றது. ‘அதுவே ஊழ்’ என்பது போல்.
‘‘இருவேறு உலகத் தியற்கை, திருவேறு
தெள்ளிய ராதலும் வேறு’’
என்று கூறுவராயினர். (அரசியல் செல்வத்தைக் கம்பரும், ‘அறம் நிரம்பிய அருளுடைய அருந்தவர்க்கேனும்’ எனும் கவிதையில் ‘பெறலரும் திரு’ எனச் சுட்டுகின்றார்.)
அவ்வாறாயின் அறத்துக்கும் ஊழுக்கும் தொடர்பில்லையா? என்ற கேள்வி எழுகின்றது. கண்கூடான நேரடியான தொடர்பைக் காணவியலாமலிருக்கலாம். ஆனால் ‘ஊழ்’ எனப்படுவது, இருவினையின் பயன் செய்தவனையே சென்றடையும் எனப்படும் ஒரு தவிர்க்கலாகாத நியதியேயன்றி வேறாகாது. எனவேதான் வள்ளுவர் கருத்தையுணர்ந்த பரிமேலழகரும் ‘ஊழ்’ என்பது ‘மேற்கூறிய அறத்தோடு இயைபு உடைமையானும்’’ என்று சுட்டிச் சொல்வரானார்.
இங்கு எடுத்துக் கொண்ட பொருளுக்குச் சிந்தனை செய்யவேண்டுவது இதுவே. ஆட்சி நலம் எவ்வகையான அரசியலமைப்பிலும் ஒருவனை எங்ஙனமும் சார்கின்றது. அது ஊழான் வருவது, அவ்வாறு ஊழான் வந்த ஆட்சி நலத்தால் உலகு இன்பம் அடைய அவன் பெற வேண்டும் தகுதிகள் யாவை என்பதேதான்.
(தொடரும்)
- குறள்நெறி மாசி 3, 1995 / 15.02.1964

 

Saturday, March 29, 2014

தமிழுக்குத் தலைவணங்கிய மலையாளம்..! – கவிமணி

தமிழுக்குத் தலைவணங்கிய மலையாளம்..! – கவிமணி

chinnakaalai-rasupathalam02

   எழுத்தாளனின் எழுத்துகளே வருங்கால மன்பதைக் கட்டமைப்பைத் தீர்மானிக்கின்றன. தரமான முற்போக்கான எழுத்துகள் மூலம் இந்த மன்பதையைச் சமன் செய்வது நல்ல எழுத்தளார்கள் கையில்தான் இருக்கிறது. இலக்கிய எழுத்தாளர் என்றால் பெரும் படிப்பறிவும் தொழில்நுட்ப அறிவும் இருக்க வேண்டும் என்ற தேவையில்லை. இந்த மன்பதையைப்படித்து, அதனைத் திருத்தும் வகையில் எழுதும் இரண்டு கட்டுரைகள் போதும் ஒருவன் எழுத்தாளனாக ஏற்கப்படுவதற்கு!
  ஆனால், இன்றைய தமிழ் இலக்கியச் சூழலில் பெரும்பாலான எழுத்தாளர்கள் மதிக்கப்படுவதில்லை. ஆனால், கேரள மாநிலத்தைப் பொருத்தவரை, எழுத்தாளுமை உள்ள எழுத்தாளர்கள் மதிக்கப்படுகிறார்கள். அதற்கு ஓர் எடுத்துக்காட்டுதான் மலையான எழுத்தாளர் இராசு பாதாளம்.
  இவர் தமிழ்மண்ணின் மைந்தர் என்பது நமக்குப் பெருமை. சிறு அகவையிலேயே தமிழ்நாட்டில் இருந்து கேரளாவிற்குச் சென்றிருந்தாலும், இன்றும் தமிழுக்குத் தலைவணங்கும் மனிதனாக இருக்கிறார்.
  இதோ தின இதழ் அலுவலகத்தைத் தேடி வந்தவரிடம் உரையாடியதிலிருந்து ..  – கவிமணிkavimani-thinaithazh

 ‘நான் பிறந்து வளர்ந்தது எல்லாம், திண்டுக்கல். சிறு அகவையில் இருந்தே எனக்கு அம்மா கிடையாது. என் அப்பாவும், பெரியப்பா வீட்டில் என்னை விட்டுவிட்டு, கேரளாவிற்கு, கூலி வேலைக்குச் சென்றுவிட்டார். ‘அங்கு இருந்த பழங்காலத்துப் பள்ளிக்கூடத்தில்’ என்னை ஒன்றாம் வகுப்பில் சேர்த்துவிட்டார் என் பெரியப்பா. படிப்பில் கெட்டிக்காரனாக இருந்தேன். ஆனால் பணம் செலவு செய்து, என்னை மேலும் படிக்க வைப்பதில் அவருக்கு விருப்பம் இல்லை.
  இதை உணர்ந்த நான், இரண்டாவது படித்து முடிக்கும் முன்னரே என் அப்பாவைத் தேடி கேரளாவிற்குச் சென்றுவிட்டேன். என் அப்பா, கேரள மாநிலம், ஆலுவா மாவட்டத்தில் உள்ள பாதாளம் என்ற இடத்தில் கூலி வேலை செய்துவந்தார். அவரிடம் நான் படிக்க ஆசைப்படுவதாகக் கூறினேன், ‘‘உன்னை படிக்க வைக்கிற அளவுக்கு என்னிடம் பணம் இல்லை. நான் வேலைக்குப் போகிறேன். நீ வீட்டில் இருந்து சமைத்து வை’’ என்று என் படிப்பிற்குத் தடைபோட்டார்.
  பிறகு வீட்டில் இருந்த படியே, ‘தமிழ் வழியாக மலையாளம் கற்பது எப்படி’ என்கிற புத்தகங்களைப் படித்து மலையாளம் கற்றுக்கொண்டேன். பள்ளியில் படிக்கும் பக்கத்து வீட்டுப் பையன்களிடம் மலையாளத்தில் பேசிப் பழகி, மலையாளத்தில் எழுதுவதற்கும் பேசுவதற்கும் கற்றுக்கொண்டேன்.’’ என்ற இராசு, அடுத்து தனக்கு எழுத்துத் துறை மீது எப்படி ஆர்வம் வந்தது என்ற  சுவையான நிகழ்வைப் பகிர்ந்துகொண்டார். ‘‘பிறகு அப்பாவுடன் கட்டட வேலைக்குப் போவேன். வாரா வாரம் வரும் கூலியில், சில மலையாள எழுத்தாளர்களின் புத்தகங்களை வாங்கிப் படிப்பேன். காலை முதல் மாலை வரை வேலை செய்துவிட்டு, இரவு ஒரு மணி வரைக்கும் விளக்கு வெளிச்சத்தில் படித்துக்கொண்டே இருப்பேன். அப்படி படிக்கும்போதுதான், மலையாளக் கவிஞர் செங்கம்புழாவுடைய ‘வாழைக் குழா’ (வாழைக் குலை) என்ற கவிதையைப் படித்தேன்.
  அக்கிரகாரத்தில் இருக்கும் ஒரு வீட்டில் வளரும் வாழை மரத்தில் ஒரு வாழைக் குலை தொங்குகிறது. அங்கு வீட்டு வேலை செய்யும் தாழ்த்தப்பட்ட  வகுப்பைச் சார்ந்த குடும்பத்தில் இருக்கும் குழந்தைகள், தினமும் ‘‘அந்த வாழைக் குலை எனக்குதான்’’ எனப் போட்டிப் போட்டுக் கொள்கிறார்கள். கடைசியில் பழுக்கும் தறுவாயில் இருக்கும் அந்த வாழைக் குலையை அதனுடைய முதலாளி வெட்டி எடுத்துச் செல்கிறார். தோட்டத்தில் எத்தனை வாழைக்குலைகள் இருந்தும், இங்கு யாருமே கண்டுகொள்ளாத ஒரு மரத்தில் இருக்கும் குலையை, வறுமையில் இருப்பவர்களுக்குக் கொடுக்காமல் அதனை வெட்டிச் செல்கிறார்களே என முடித்திருப்பார் அந்தக் கவிதையை.
  அதைப் படித்ததில் இருந்து எனக்கும் மன்பதையில் இருக்கும் அவலங்களை எழுத வேண்டும் என்ற எண்ணம் வந்தது. சிறு சிறு கவிதைகளாக எழுதி, பக்கத்தில் இருக்கும் பையன்களிடம் படித்துக் காட்டுவேன், அவர்கள் என்னை ஏளனமாகக் கிண்டல் செய்வார்கள். அந்தப் பையன்களின் பெற்றோர்களிடம் படித்துக் காட்டுவேன், ‘‘நீ வருங்காலத்தில் பெரிய கவிஞராக வருவாய்டா’’ எனப் பாராட்டுவதைப் போல கிண்டல் செய்வார்கள்.
  அப்போது அவர்கள் என்னைக் கிண்டல் செய்கிறார்கள் என்று எனக்குத் தெரியாது. பிறகு 18 அகவையில் அதை உணர்ந்து. மலையாளத்தில் ஒரு பெரிய எழுத்தாளராக வர வேண்டும் என்று எனக்குள்  ஓர் இலக்கை வைத்துக்கொண்டேன். மேலும் சிறு சிறு கவிதைகள் எழுதி, பக்கத்தில் இருக்கும் ஃபேக்ட் பள்ளித் தலைமை ஆசிரியரிடம் காட்டுவேன். அவர் என்னைப் பாராட்டி ஊக்கப்படுத்துவார்.
  அந்த ஊக்கத்தின் பேரில், ‘அக்கிரகாரத் தருணி’ என்ற கண்ட காவியம் எழுதினேன். அதில், அக்கிரகாரத்தில் இருக்கும் ஒரு பெண்ணிற்கும், ஒரு தாழ்த்தப்பட்ட இளைஞனுக்கும் இடையேயான காதல் முதல் கல்யாணம் வரையிலான கதையை எழுதியிருந்தேன். அந்தப் புத்தகம் ஒரே மாதத்தில் அனைத்தும் விற்றுத் தீர்ந்தது. இந்த அளவுக்கு என்னுடைய படைப்புக்கு வரவேற்பு கிடைக்கும் என்று எதிர்பார்க்கவில்லை. மலையாளப் பத்திரிகைகள் எல்லாம் என் வீடு தேடிவந்து பேட்டி கேட்டன. எங்கோ ஏதோ மூலையில் இருந்து என் புத்தகத்தைப் படித்து தொலைபேசியில் வாழ்த்துவார்கள். மலையாள எழுத்தாளர்கள் அனைவரும் என்னைப் பாராட்டி  மடல் எழுதுவார்கள்.
  chinnakaalai-rasupathalambookஅதன் பிறகு ஒரு சிறுகதை புத்தகத்தை வெளியிட்டேன். அதுவும் வரவேற்பு பெற்று அனைத்து புத்தகங்களும் விற்றுத் தீர்ந்தன.  ‘நேற்று இன்று நாளை’ (இண்ணலெ இண்ணு நாளெ) என்னும் தலைப்பில்என் வாழ்க்கையில் நான் சந்தித்த  நிகழ்வுகளைக் கட்டுரைத் தொகுப்பாக எழுதி 2010 -ஆம் ஆண்டு வெளிட்டேன். அதுவும் நல்ல வரவேற்பைப் பெற்றது. நிறைய பாராட்டுகள், பரிசுகள் என என் மனது நிறைவுடன் இருக்கிறது’’ என்றார் இராசு பாதாளம். ஆனால் இவரது உண்மையான பெயர் சின்னக்காளை. அதுசரி சின்னக்காளை எப்படி  இராசுபாதாளமாக மாறினார்? மலையாளத் தேசத்தின் நண்பர்கள் வைத்த பெயர்தான் இது. இதில் பாதாளம் என்பது ஊரின் பெயர்.
  தற்போது சென்னையில் ஒரு தனியார்  பல்தொழில்நுட்பக் கல்லூரியில்  பாதுகாவலராக வேலை பார்க்கிறார்  இராசு. ஒருபக்கம் நீரிழிவு நோயும், மறுபக்கம் குடும்பத்தைக் காப்பாற்ற வேண்டும் என்ற பொறுப்பும் அவரை இந்த வேலைக்கு வரவைத்திருக்கிறது.
‘‘கேரளாவில் இருந்த நிலத்தை விற்றுவிட்டேன். பிழைப்பைத் தேடி சென்னையில் இருக்கும் அண்ணன் வீட்டிற்குக் குடும்பத்தோடு வந்திருக்கிறேன். மனைவி, ஒரு மகன் என்று சிறிய குடும்பம்தான். இப்போதைய சூழலில் எதையும் எழுதுவதற்குச் சிந்திக்க முடியவில்லை. இருந்தாலும், குடும்பத்திற்காகப் பாதுகாவலர் வேலை பார்ப்பதுடன். என் மன நிறைவிற்காகத் தமிழில் சில கவிதைகளும் எழுதிக்கொண்டு இருக்கிறேன். மலையாளம் போலத் தமிழிலும் எனக்கு  வரவேற்பு கிடைக்கும் என்ற நம்பிக்கை இருக்கிறது.’’ என்று வழக்கம்போல தன்  வேலைக்குக் கிளம்பினார்  இராசு பாதாளம்.
- தின இதழ் நாள் 24.03.2014
எழுத்தாளர் இராசுபாதாளம் பேசி : 86810 37400