Friday, October 20, 2017

திருப்பூர் தேவியின் குறும்பாக்கள் – கவிதைகள்


திருப்பூர் தேவியின் குறும்பாக்கள் – கவிதைகள்

போகும் இடமெல்லாம்
எடுத்தேதான் செல்கிறாள்…
இன்னும் எழுதாக் கவிதைகளை!
+++
ஒப்படைத்து விட்டாள் சொற்களைக்
கவிதைகளாக்கி
வாசகர் வசம்..!
  • வழக்குரைஞர் இரா.சுகுணாதேவி, திருப்பூர்

Tuesday, October 17, 2017

புறநானூற்றுச் சிறுகதைகள்: நா. பார்த்தசாரதி: இது ஒரு வாழ்வா?

புறநானூற்றுச் சிறுகதைகள்

2. இது ஒரு வாழ்வா?

    சோழ மன்னன் செங்கணானுக்கும் சேரமான் கனைக்கால் இரும்பொறைக்கும் நிகழ்ந்த போரில் சோழன் செங்கணான் வெற்றி பெற்றுவிட்டான். தோற்றுப்போன கணைக்கால் இரும்பொறையைச் சிறை செய்து சோழ நாட்டின் தலைநகரில் இருக்கும் குடவாயில் கோட்டத்துச் சிறைச்சாலையில் அடைத்தும் விட்டான்; பெரு வீரனான சேரமானைக் கைதியாக்கித் தன் சிறையில் கொணர்ந்து அடைத்ததனால் இணையற்ற பெருமிதம் கொண்டிருந்தான் செங்கணான்.
  செங்கணான் கொண்ட பெருமிதத்திற்குக் காரணம் இருந்தது. பிறர் எவருக்கும் அடிபணிய விரும்பாமல் சுதந்திரப் பேரரசனாகத் தன்மானப் பண்பிற்கே இருப்பிடமாய் வாழ்ந்த சேரனைத்தான் ஒருவனே அடக்கிச் சிறை செய்ததிறமை சோழன் பெருமிதம் கொள்வதற்கு உரியதுதானே?
  சேரமான் கணைக்கால் இரும்பொறையோ ‘மானத்திற்காக வாழ்வது, அதற்கு அழிவு வந்தால் வீழ்வது’ என்ற உறுதியான கொள்கையுடையவன். குடவாயிற் கோட்டத்துச் சிறைச் சாலையில் அடைபட்டபின் ஒருநாள் தன்னுடைய அந்த உயரிய கொள்கையை மெய்ப்பித்தும் காட்டிவிட்டான், அவன்.
  ‘மானத்தைக் காப்பாற்றுவதற்காக மனிதன் வாழ வேண்டும். மானத்தைப் பறிகொடுத்துவிட்டு வாழ்வதைக் காட்டிலும் சாவதே நல்லது!’ இவ்வுண்மையைத் தன் உயிரைக் கொடுத்துத் தமிழ்நாட்டிற்கு அறிவுறுத்திவிட்டுச் சென்றான் இரும்பொறை. அந்த நிகழ்ச்சிதான் கீழே வருகின்ற சிறுகதை.
  அன்று ஒருநாள் மாலை! குடவாயிற் கோட்டத்துச் சிறைச் சாலையில் ஒளி மங்கி இருள் சூழத் தொடங்கியிருந்த நேரம். சேரன் இருந்த சிறையின் வாயிலில் சிறைக் காவலர்கள் கையில் வேலுடன் குறுக்கும் நெடுக்குமாக உலாவிக் கொண்டிருந்தனர். சிறைக்குள்ளே இருந்த சேரமானுக்குத் தண்ணிர் வேட்கை பொறுக்க முடியவில்லை. நாக்கு வறண்டு ஈரப்பசை இழந்தது. விக்கல் எடுத்தது. தாகம் கோரமாக உருவெடுத்து அவனைக் கொல்லாமல் கொல்லத் தொடங்கியிருந்தது. சிறைக்குள்ளே தண்ணிர் இல்லை. காவலாளிகளிடம் வாய் திறந்து கேட்கக்கூடாது என்று நினைத்திருந்தான் அவன். அவர்களிடம் கேட்பது இழிவு; கேட்டபின் ‘அவர்கள் இல்லை என்று சொல்லிவிட்டாலோ, இழிவினும் இழிவு’ என்றெண்ணிப் பொறுத்துக் கொள்ள முயன்றான் அவன். ஆனால் தாகத்தின் கொடுமை அவனைப் பொறுக்கவிட்டால்தானே?
  சிறைக் கதவின் ஒரமாகப் போய் நின்றுகொண்டு, “காவலர்களே! தண்ணிர் வேட்கை என்னை வதைக்கிறது. வேதனை தாங்கமுடியவில்லை.பருகுவதற்குக் கொஞ்சம் தண்ணீர் வேண்டும்” என்று வறண்ட குரலில் வேண்டிக் கொண்டான் அவன்.
 இவ்வாறு அவன் வலுவில் வந்து தங்களிடம் தண்ணிர் கேட்டதனால் காவலர்களுக்குக் கொஞ்சம் இறுமாப்புப் பெருகிவிட்டது.
  “நேற்றுவரை நீ சேரமன்னனாக இருந்தாய்! பிறரை ஏவல் செய்து, ‘அது கொண்டு வா, இது கொண்டு வா,’ என்று சொல்வதற்கு உனக்குத் தகுதி இருந்தது. ஆனால் இன்றோ, நீ எங்களுக்கு அடங்கிய ஒரு சாதாரணக்கைதி. நீ ஏவினால் அந்த ஏவலுக்குக் கீழ்ப்படிந்து நாங்கள் உடனே தண்ணீர் கொண்டு வர வேண்டுமா? முடியாது! தோற்றுப்போன உனக்குத் தண்ணிர் ஒரு கேடா?” என்று கூரிய ஈட்டியைச் சொருகுவது போன்ற சொற்களை அவனுக்கு மறுமொழியாகக் கூறினர் அவர்கள்.
  இந்த மறுமொழிகேட்டு இரும்பொறையின் நெஞ்சம் கொதித்தது. கைகள் அவர்களை அப்படியே கழுத்தை நெரித்துக் கொன்றுவிடலாம்போலத் துறுதுறுத்தன. ஆனால், அவர்களுக்கும் அவனுக்குமிடையில் ஒரு நீண்ட இரும்புக் கதவு இருந்தது. அவன் ஆத்திரத்திற்கு அந்தக் கதவு தடையாக நின்றது. இல்லையென்றால் அவர்கள் எலும்புகளை நொறுக்கியிருப்பான் அவனுக்கிருந்த கோபத்தில்.
  “ஆகா இதைவிடக் கேவலமான நிகழ்ச்சி, என் வாழ்வில் இன்னும் வேறு என்ன நடக்க வேண்டும்? வாய் திறந்து ‘தண்ணிர்’ என்று கேட்டேன். தண்ணிர் இல்லை என்று மட்டும் அவர்கள் சொல்லியிருந்தால் பரவாயில்லை. எவ்வளவு அவமானமாகப் பேசிவிட்டார்கள்! கேவலம், சிறைக் காவலர்கள் வாயிலிருந்து இத்தகைய சொற்களைக் கேட்கும்படி ஆகிவிட்டதே நம் கதி. இப்படி நாம் வாழ்வதைக் காட்டிலும் சாவது எவ்வளவோ உயர்ந்ததாயிற்றே?”
 “இழிந்த நாயைச் சங்கிலியாற்கட்டி இழுத்துக்கொண்டு வருவதுபோல என்னையும் விலங்கிட்டு இந்தச் சிறைச்சாலைக்கு இழுத்து வந்தார்கள். அப்போதே மானத்தனான என் உயிர் போயிருக்க வேண்டும். ஆனால், போகவில்லை, பிச்சை கேட்பது போல இவர்களிடம் தாகம் தீர்த்துக் கொள்ளத் தண்ணிர் கேட்டேன். நம்மைவிட எவ்வளவோ தாழ்ந்தவர்களாகிய இந்தச் சிறைக் காவலர்கள் வாயிலிருந்து, “உனக்குத் தண்ணிர் ஒரு கேடா?” என்ற வார்த்தையை வாங்கிக் கட்டிக் கொண்டாயிற்று இன்னும் நாம் உயிர் வாழ்வதில் என்ன அருத்தம் இருக்கிறது?” இரும்பொறையின் மனத்தைக் கசக்கிப் பிழிந்தது ‘வாழ்வதா, இறப்பதா’ என்ற இந்தக் கேள்வி.
 இதற்குள் வெளியே இருந்த சிறைக் காவலர்களில் இளகிய உள்ளம் படைத்த ஒருவன் மற்றொருவனிடம் கூறினான்; “ஐயோ பாவம் மனிதர், தவித்த வாய்க்குத் தண்ணிரின்றித் திண்டாடுகிறார். நீங்களெல்லாம் நெருப்பை வாரி வீசுவதுபோலக் கொடுஞ் சொற்களைக் கூறுகிறீர்களே! இதுவா, மனிதப் பண்பு? நீ கொஞ்சம் பார்த்துக் கொள் அப்பா. நான் போய்த் தண்ணிர் கொண்டு வருகிறேன்.” இரண்டாவது காவலன், “சரி! உன் விருப்பத்தை நான் ஏன் கெடுக்கிறேன்? போய் அவனுக்குத் தண்ணிர் கொண்டு வந்து கொடுத்துப் புண்ணியத்தைச் சம்பாதித்துக் கொள்” என்றான். முதற் காவலன் புறப்பட்டான்.
  இரக்கக் குணமுள்ள அந்தக் காவலன் ஒரு குவளை நிறையக் குளிர்ந்த நீரைக் கொணர்ந்தான். சிறைக் கதவைத் திறந்து இரும்பொறையினருகில் சென்று குவளையை நீட்டினான். இரும்பொறை உயிர் வேதனையோடு மகாபயங்கரமாக விக்கிக் கொண்டிருந்தான். இன்னும் சிறிது நேரத்திற்குள் அவன் தண்ணிரைக் குடிக்காமலிருப்பானாயின் உயிரே போனாலும் போய்விடும். அவ்வளவு கோரமான நீர் வேட்கை.
  ஆனால், அந்த நிலையிலும்கூடக் காவலன் நீட்டிய தண்ணிர்க் குவளையை அவன் வாங்கிக்கொள்ள மறுத்து விட்டான்.
  “காவலனே! உன் அன்புக்கு நன்றி. உயிரைவிடமானத்தையே பெரிதாக எண்ணுகிறேன் நான். நீ கொடுக்கும் இந்த நீரை வாங்கிப் பருகிவிட்டால் இப்போது இந்த மரணவத்தையிலிருந்து என் உயிர் பிழைத்துவிடும். ஆனால், என்றைக்காவது ஒருநாள் எப்படியும்போகப் போகிற இந்த உயிர்மானத்தைக் காப்பதற்காக இன்றைக்கே போய்விடுவதினால் என்ன குறைந்துவிடப் போகிறது? கேவலம், பிச்சைக்காரன் பிச்சை கேட்பதுபோல, மானமில்லாமல் உங்களிடம் தண்ணிர் கேட்டுவிட்டு நான் பட்ட அவமானம் போதும்…”
  “அரசே! தாங்கள் மிகவும் ஆபத்தான நிலையிலிருக்கிறீர்கள். இப்போது நீர் பருகாவிட்டால்…”
  “உயிர் போய்விடும் என்றுதானே சொல்லப் போகிறாய்? பரவாயில்லை! பிறரிடம் தோற்று அடிமையாகி மானம் இழந்து வாழும் இந்த வாழ்வும் ஒரு வாழ்வா என்றெண்ணி மானத்திற்காக உயிர் நீத்தான் கணைக்கால் இரும்பொறை என்று எதிர்காலம் அறியட்டும்.” இரும்பொறை கண்டிப்பாகக், காவலன் கொண்டு வந்து கொடுத்த தண்ணிரைப் பருகுவதற்கு மறுத்துவிட்டான். இனி வற்புறுத்துவதில் பலனில்லை என்று காவலன் வெளியே சென்றான். சிறைக்கதவு மூடப்பட்டது. கதவு மூடப்பட்ட ஒலியோடு உள்ளிருந்து ஈனசுவரத்தில் விக்கல் ஒலியும் கேட்டது.
 அரை நாழிகைக்குப் பிறகு சிறைக்குள்ளிருந்து விக்கல் ஒலி வருவதும் நின்றுவிட்டது. உள்ளே விளக்கேற்றுவதற்கு வந்த காவலன் ஒருவன் இருளில் கணைக்கால் இரும்பொறையின் சடலத்தை எற்றித் தடுக்கி விழுந்தான்.
 குழவி இறப்பினும் ஊன்தடி பிறப்பினும்
ஆள் அன்று என்று வாளில் தப்பார்
தொடர்படு ஞமலியின் இடர்ப்படுத்து இரீஇய
கேள் அல் கேளிர் வேளாண் சிறுபதம்
மதுகை இன்றி வயிற்றுத்தீ தணியத்
தாம் இரந்து உண்ணும் அளவை
ஈன்மரோ இவ் உலகத்தானே?
(புறநானூறு 74)
(குழவி = குழந்தை, ஊன்தடி = தசைப் பிண்டம், ஞமலி = நாய், கேளல் கேளிர்=பகைவரின் சுற்றத்தார், வேளாண்=உதவி, சிறுபதம் = சிறிதளவு நீர், மதுகை = மனவலிமை, இரந்து = யாசித்து.)
தீபம் நா. பார்த்தசாரதி

தீவாளி, நல்விழா நாளா? – பாரதிதாசன்

தீவாளிநல்விழா நாளா

நரகனைக் கொன்றநாள் நல்விழா நாளா?
நரகன் இறந்ததால் நன்மை யாருக்கு?
நரகன் என்பவன் நல்லனா? தீயனா?
அசுரன்என் றவனை அறைகின் றாரே?
இராக்கதன் என்றும் இயம்புகின் றாரே?
இப்பெய ரெல்லாம் யாரைக் குறிப்பது?
இன்றும் தமிழரை இராக்கதர் எனச்சிலர்
பன்னு கின்றனர் என்பது பொய்யா?
இவைக ளைநாம் எண்ண வேண்டும்.
எண்ணா தெதையும் நண்ணுவ தென்பது
படித்தவர் செயலும் பண்பும் ஆகுமா?
வழக்கம் என்பதில் ஒழுக்கம் இல்லையேல்
கழுத்துப் போயினும் கைக்கொள வேண்டாம்.
ஆயிரம் கோடி ஆண்டு செல்லினும்
தூயது தூயதாம் துரும்பிரும் பாகாது!
‘உனக்கெது தெரியும் உள்ளநா ளெல்லாம்
நினத்து நடத்திய நிகழ்ச்சியை விடுவதா? ‘
என்று கேட்பவனை ‘ஏனடா குழந்தாய்!
உனக்கெது தெரியும் உரைப்பாய் ‘என்று
கேட்கும்நாள் மடமை கிழிக்கும்நாள் அறிவை
ஊட்டும்நாள் மானம் உணருநாள் இந்நாள்.
தீவா வளியும் மானத் துக்குத்
தீ-வாளி ஆயின் சீஎன்று விடுவிரே!
பாவேந்தர் பாரதிதாசன்
(தலைப்பிற்கான பட நன்றி: பாதா தளம்

Monday, October 16, 2017

துடித்தேன்! வடித்தேன்! காலடிச் சுவடுகள் பதிப்பேன்! – கவிஞர் சீவா பாரதி

     15 அக்தோபர் 2017      கருத்திற்காக..


துடித்தேன்! வடித்தேன்! காலடிச் சுவடுகள் பதிப்பேன்!


வானத்தில் உலவிடும்
வண்ணமலர் நிலவைநான்
வடித்திட எழுதுகோல்
பிடித்தேன் – புது
வரிகளை வேண்டிநாள்
துடித்தேன் – ஆனால்
வானமே கூரையாய்
வாழ்ந்திடும் எளியவர்
வாழ்க்கையைக் கவிதையில்
வடித்தேன் – அவர்
நிலைகண்டு கண்ணீரை
வடித்தேன்! – அந்த
நிலவினைப் பாடநான்
நினைத்தேன் – நாட்டு
நிலைமையைப் பாடிநான்
முடித்தேன் – இது
நான்செய்த தவறாகுமா? – இல்லை
நான்கற்ற முறையாகுமா?
காதலின் இலக்கணம்
கண்டவர் வாழ்க்கையைப்
படைத்திட எழுதுகோல்
பிடித்தேன் – புதுப்
பாடல்கள் பாடிடத்
துடித்தேன் – ஆனால்
கடற்கரை அலைகளில்
கரைந்திடும் காதலைக்
கண்டதால் நான்மனம்
துடித்தேன் – என்
கண்ணீரால் புதுக்கவி
வடித்தேன் – உயர்
காதலைப் பாடநான்
நினைத்தேன் – இன்றைய
காதலைப் பாடிநான்
முடித்தேன் – இது
நான்கற்ற முறையாகுமா? – இல்லை
நான்செய்த தவறாகுமா?
வயல்வெளிப் பரப்பையும்
நெல்மணிக் கதிரையும்
வரைந்திட எழுதுகோல்
பிடித்தேன் – புது
வரிகளைத் தேடிநான்
துடித்தேன் – ஆனால்
வயல்களில் உழைப்பவர்
நெல்மணி கொடுப்பவர்
வாடிடும் நிலைகண்டு
துடித்தேன் – புது
வரிகளால் கவிதையை
வடித்தேன் – அந்த
வயல்களைப் பாடநான்
நினைத்தேன் – எளியோர்
வறுமையைப் பாடிநான்
முடித்தேன் – இது
நான்செய்த தவறாகுமா? – இல்லை
நான்கற்ற முறையாகுமா?
இளநங்கை இடைபற்றி
அவள்போடும் சடைபற்றி
இயற்றிட எழுதுகோல்
பிடித்தேன் – புது
இலக்கியம் படைத்திடத்
துடித்தேன் – ஆனால்
வளம்குன்றி நலம்குன்றி
வறுமைக்கு முடிவின்றி
வாடிடும் நங்கையை
வடித்தேன் – அவள்
நிலைகண்டு கண்ணீரை
வடித்தேன் – ஆம்
இளமையைப் பாடநான்
நினைத்தேன் – ஆனால்
ஏழ்மையைப் பாடிநான்
முடித்தேன் – இது
நான்கற்ற முறையாகுமா? – இல்லை
நான்செய்த தவறாகுமா?
தென்றலை மலர்களைத்
தீந்தமிழ்ச் சொற்களால்
தீட்டிட எழுதுகோல்
பிடித்தேன் – கவிதை
தீட்டிட எழுதுகோல்
பிடித்தேன் – ஆனால்
கூவத்துக் கரையிலே
குடும்பம் நடத்துவோர்
நிலைமையைக் கண்டுநான்
துடித்தேன் – அவர்
நிலைகண்டு கவிதையை
வடித்தேன் – நான்
கற்பனைக் கவிபாட
நினைத்தேன் – ஆனால்
கண்கண்ட நிகழ்ச்சியை
வடித்தேன் – இது
நான்கற்ற முறையாகுமா? – இல்லை
நான்செய்த தவறாகுமா?
மாலைப் பொழுதினில்
ஆதவன் மடிகையில்
வானத்தின் கோலத்தைக்
கண்டேன் – வண்ண
சாலத்தைக் கவியாக்க
நின்றேன் – ஆனால்
மூட்டைகள் தூக்கிடும்
தொழிலாளர் உடம்பிலே
நரம்புகள் புடைப்பதைக்
கண்டேன் – வியர்வைத்
துளிகளோ சொலிப்பதைக்
கண்டேன் – வண்ண
சாலத்தைப் பாடநான்
நினைத்தேன் – வியர்வைத்
துளிகளைப் பாடிநான்
முடித்தேன் – இது
நான்செய்த தவறாகுமா? – இல்லை
நான்கற்ற முறையாகுமா?
பணத்திற்கும் சுகத்திற்கும்
பதவிக்கும் புகழுக்கும்
பாடல்கள் முனைந்திட
நினைத்தேன் – கவிப்
பயணத்தைத் தொடர்ந்திட
நினைத்தேன் – ஆனால்
எனைப்பெற்ற தேசத்தின்
எதிர்கால வளர்ச்சிக்குக்
கவிதையை உரமாகப்
படைத்தேன் – புதுக்
கவிதைகள் பலநூறு
வடித்தேன் – நான்
பணத்திற்குக் கவிபாட
நினைத்தேன் – இந்தத்
தேசத்தின் நலன்பாடி
முடித்தேன் – இது
நான்கற்ற முறையாகுமா? – இல்லை
நான்செய்த தவறாகுமா?
இயற்கையைப் பற்றியும்
இளநங்கை பற்றியும்
ஆயிரம் கவிதைகள்
உண்டு – பாட
ஆயிரம் கவிஞர்கள்
உண்டு – ஆனால்
உழைப்பவர் திருக்கரம்
உயர்ந்திட அவர்முகம்
மலர்ந்திட நான்கவி
வடிப்பேன் – புது
மாற்றத்தைக் கவிதையில்
கொடுப்பேன் – நான்
காலடிச் சுவடுகள்
பதிப்பேன் – பாரதிக்
கவிஞனை என்றென்றும்
துதிப்பேன் – உழைப்போர்
கரங்களை என்றென்றும்
மதிப்பேன் – தடையாய்க்
காலன்வந் தாலும்நான்
மிதிப்பேன் – இது
நான்செய்த தவறாகுமா – இல்லை
நான்கற்ற முறையாகுமா?
-கவிஞர் சீவா பாரதி
‘சென்னை வானொலி கவிதைப் பூங்கா’- 13.08.1981

Friday, October 13, 2017

புறநானூற்றுச் சிறுகதைகள்: நா. பார்த்தசாரதி: ஒரு சொல்


புறநானூற்றுச் சிறுகதைகள்

 நா. பார்த்தசாரதி

1. ஒரு சொல்
  உறையூரில் சோழன் நலங்கிள்ளியின் அரண்மனை. ஒருநாள் மாலைப் பொழுது நலங்கிள்ளியின் தம்பியாகிய மாவளத்தானும் தாமப்பல் கண்ணனார் என்ற புலவரும் பொழுது போகச் சொக்கட்டான் விளையாடிக் கொண்டிருந்தார்கள்.
தாமப்பல் கண்ணனாருக்குச் சொக்கட்டான் விளையாட்டில் அதிகமான பழக்கமோ திறமையோ கிடையாது. ஆனால், அவரோடு விளையாடிக் கொண்டிருந்த மாவளத்தானுக்கோ அடிக்கடி அந்த விளையாட்டை விளையாடி விளையாடி நல்ல பழக்கமும் திறமையும் ஏற்பட்டிருந்தன. சாதாரணமாக இம்மாதிரித் திறமையால் ஏற்றத் தாழ்வு உடையவர்கள் எதிர் எதிரே உட்கார்ந்து விளையாடும் விளையாட்டுக்கள் தொடக்கத்திலேயே தகராறுகள் பெருகி முறிந்து போய்விடுவது வழக்கம்!
  ஆனால் இங்கே மாவளத்தானுக்கும், தாமப்பல் கண்ணனாருக்கும் இடையே ஒருவருக்கொருவர் விட்டுக் கொடுக்கும் பண்பும், நட்பும், அன்பும் இருந்ததனால் விளையாட்டை முதன்மையாகக் கருதி அதிலேயே அழுந்தி வெறி கொண்டு விடாமல், ஏதோ பொழுது போக்காக ஆடிக் கொண்டிருந்தார்கள். வேறொருவர் இந்த விளையாட்டுக்கு அழைத்திருப்பாரானால் கற்றறிந்த பேரறிஞராகிய தாமப்பல் கண்ணனார் இதை ஒரு பொருட்டாக மதித்து விளையாட உட்காருவதற்கே உடன்பட்டிருக்க மாட்டார். சோழன் தம்பியும், தன் அன்புக்குரியவனுமாகிய மாவளத்தானே விளையாடுவதற்கு அழைத்ததனால், ‘மறுத்தால் அவன் மனம் புண்படுமே’ – என்பதற்காகத்தான் அவர் விளையாடுவதற்கு முற்பட்டிருந்தார்.
  சொக்கட்டான் விளையாட்டு நடந்துகொண்டிருந்தது. நேரம் ஆக ஆகப் பொழுது போக்குக்காக விளையாட்டு என்ற நிலை மாறி, விளையாட்டுக்காகப் பொழுது போக்கு என்ற அளவிற்கு இருவருக்குமே ஆட்டத்தில் அக்கறையோடு சுறுசுறுப்பும் ஏற்பட்டுவிட்டது. இரு சாராருடைய சொக்கட்டான் காய்களும் வேகமாக இடம் மாறலாயின. ஆட்டம் சுவையம்சத்தின் எல்லையிலே போய் நின்றது. இரண்டு பேரும் சுற்றுப்புறத்தை மறந்து, நேரத்தை மறந்து, – அவ்வளவேன்? – தங்களையே மறந்து விளையாட்டில் இலயித்துப் போய் இருந்தார்கள்.
 தொடக்கத்தில் இருந்த ஈடுபாடின்மை(அசுவாரசியம்) நீங்கி, ‘என் வெற்றி, என் தோல்வி’- என்று இருவரும் தத்தம் வெற்றி தோல்விகளை உணர்ந்து கவனத்தோடு விளையாடத் தொடங்கியிருந்தார்கள். இப்போது, புலவருக்காக மாவளத்தானோ, மாவளத்தானுக்காகப் புலவரோ விட்டுக்கொடுக்க விரும்பாத அளவு இருவரும் தமக்காகவென்றே விளையாடினார்கள்.
 எவ்வளவுதான் உணர்ந்து விளையாடினாலும் தாமப்பல் கண்ணனார் அந்த விளையாட்டிற்குப் புதியவர்தாமே? ஆகையால், மாவளத்தானுடைய கையே ஓங்கியிருந்தது. ஆட்டந் தவறாமல் புலவருடைய காய்களை ஒவ்வொன்றாக வெட்டி வென்று வந்தான் மாவளத்தான். புலவர் தாமப்பல் கண்ணனார் எவ்வளவோ முயன்று பார்த்தும் ஒர் ஆட்டத்தில்கூட அவரால் மாவளத்தானை வெல்ல முடியவில்லை. சொல்லி வைத்தாற்போல் ஆட்டத்திற்கு ஆட்டம் அவருடைய தோல்வியும், மாவளத்தானுடைய வெற்றியுமே முடிவான நிகழ்ச்சியாக இருந்தது. தொடர்ந்து வெற்றி மாவளத்தானை மேலும் மேலும் வெற்றி கொள்ளச் செய்திருந்தது. தாமப்பல் கண்ணனார் தோல்வி ஏக்கத்தில் வீழ்ந்து தவித்துக் கொண்டிருந்தார்.
  சந்தர்ப்பம் மனிதர்களைக் கெட்டவர்களாக்கி விடுகிறது என்பது பொய்யன்று. எப்படியாவது ஒரு தடவையேனும் மாவளத்தானை வென்றுவிடவேண்டும் என்ற ஆசையால் புலவர் நேர்மையற்ற முடிவு ஒன்றைத் தமக்குள் செய்துகொண்டார். அந்த முடிவின் விளைவு என்ன ஆகும் என்பதை அப்போது அவர் உணர்ந்து கொள்ளவில்லை. சூதாட்டத்தில் தாம் வெற்றிபெற மறைமுகமான குறுக்கு வழி ஒன்று அவருக்குத் தெரிந்துவிட்டது. ஆம்! மாவளத்தானுக்கு வெற்றியைத் தரும் காய்களில் ஒன்றைத் தன் மேலாடையில் அவனறியாமல் எடுத்து மறைத்துக் கொண்டு விட்டார். திடீரென்று அவர் இப்படித்திருட்டுத்தனம் செய்ததைச் சிறிது நேரத்தில் மாவளத்தான் கண்டுவிட்டான்.
  அந்த ஒரு கணத்தில் அவனுக்கு ஏற்பட்ட அளவிட முடியாத ஆத்திரத்தினால் தன் எதிரே உட்கார்ந்து விளையாடுபவர் தன்னுடைய மதிப்பிற்குரிய புலவர் என்பதையே மறந்துவிட்டான். கோப மிகுதியினால் என்ன செய்கிறோமென்று புரியாமல் தன் கையிலிருந்த மற்றோர் காயால் புலவர் மண்டையைக் குறிவைத்து எறிந்துவிட்டான் அவன். சூதுக்காய் புலவர் மண்டையில், நெற்றியின் மேல் விளிம்பில் ஆழமாகத் தாக்கி இரத்தம் கசிந்துவிட்டது.
  அவன் இப்படிச் செய்வான் என்று அவர் எதிர்பார்க்கவே இல்லை. தாம் செய்தது குற்றமாயினும், அவன் செய்த வன்செயல் அவருக்கு ஆத்திரத்தை உண்டாக்கிவிட்டது. குருதி கசியும் நெற்றியை வலதுகையால் அமுக்கிக்கொண்டே, “நீ சோழனுக்குப் பிறந்த மகன்தானா?” என்று அவனை நோக்கி இடி முழக்கம் போன்ற குரலில் கேட்டார். அவருடைய இந்த ஒரு சொல்லின் பொருள், சோழன் தம்பி அவர்மேல் எறிந்த சொக்கட்டான் காயைவிட வன்மையாக அவனை வருத்தக்கூடியது.
  அரச மரபிலே பிறந்த வேறொருவனைப் பார்த்துப் புலவர் இதே கேள்வியைக் கேட்டிருந்தாரேயானால் அவர் தலை அந்தக் கணமே தரையில் உருண்டிருக்கும்! ஆனால் மாவளத்தான் அவருடைய அநாகரிகமான, பண்பில்லாத இந்த வினாவைக் கேட்டும் சீறி எழாமல், நாணித் தலைகுனிந்து வீற்றிருந்தான். காரணம்…? ஆத்திரத்தால் தான் செய்துவிட்ட செயல் புலவரின் கேள்வியைவிட அநாகரிகமானது என்பதை, அவர் மேல் சொக்கட்டான் காயை விட்டெறிந்த மறுகணமே அவன் தானாகவே உணர்ந்து கொண்டான். அவன் நாணி வீற்றிருந்ததும் தன் பிழைக்காகவே ஆகும். “அடே! நீ குலத்தில் பிறந்தவன் தானே?” என்று அவ்வளவு கடிய முறையில் கேட்டும்கூட மாவளத்தான் பதில் பேசாமல் நாணித் தலைகுனிந்து வீற்றிருந்தது புலவர் தாமப்பல் கண்ணனாருக்கு வியப்பை அளித்தது! அவர் அவனையே உற்று நோக்கினார்.
 அப்படிப் பார்த்த, அப்போதுதான் அவரும் ஆற அமரச் சிந்தித்தார். “இவ்வளவும் நடப்பதற்குக் காரணமாக இருந்த முதற் குற்றம் நான் அவனுடைய சொக்கட்டான் காயைத் திருடியதுதானே? ஆத்திரத்தில் அவன்தான் எறிந்துவிட்டான் என்றால் அதற்காக நான் இவ்வளவு நாகரிகமற்ற ஒரு வார்த்தையை வீசியிருக்க வேண்டாம். நானே குற்றத்தைச் செய்து விட்டு அவனைப் போய்த் தூற்றுவது எவ்வளவு அறியாமை? என்னுடைய அறியாமையால் அவன் தலைகுனிய நேர்ந்து விட்டதே!” இவ்வாறு சிந்தித்துத் தம்மை உணர்ந்த தாமப்பல் கண்ணனார் மாவளத்தானிடம் மன்னிப்புக் கேட்டுக் கொள்ள விரும்பினார். இந்த எண்ணம் தோன்றியதும் அவர் தலை குனிந்திருந்த அவனருகில் சென்று அவன் கைகளைப்பற்றிக் கொண்டு உருக்கமான குரலில் கூறினார்.
“வளவா! என்னை மன்னித்துவிடு. உன்னை நோக்கி ஆத்திரத்தில் விடுத்த பண்பற்ற அந்தச் சொல்லை நீ மனத்திற் கொள்ளக்கூடாது. குற்றத்தை முதலில் செய்தவன் நானாக இருக்கவும் நீயே குற்றம் செய்தவன் போல நாணமடைகிறாய். இது அல்லவா உயர் குடியிற் பிறந்தார் பண்பு! உன்னுடைய இந்த உயரிய பண்பு காவிரி மணலைக் காட்டிலும் பன்னாள் வாழ்க!”
 அவர் கூறி முடித்த அதே சமயத்தில் மாவளத்தானும் அவரிடம் குழைவான குரலில் தான் செய்த குற்றத்திற்கு மன்னிப்பு கேட்டான்.
“புலவர் பெருமானே! இந்தப் பாவி காட்டுமிராண்டியையும்விடக் கேவலமாக உங்களிடம் நடந்து கொண்டுவிட்டேன். உங்கள் நெற்றியில் வழியும் குருதி இந்தப் பாவியின் ஆத்திரத்தால்தானே நேர்ந்தது:”
 “நான் ஆசையால் தவறு செய்தேன். நீ ஆத்திரத்தால் தவறு செய்தாய். ஆனால் இருவருமே தவறுகளை உணர்ந்து கொண்டோம்” என்றார் புலவர். தவறுகளை மறைப்பதா பண்பாடு? உணர்வதுதானே?
நிலமிசை வாழ்நர் அலமரல் தீரத்
தெறுபுகதிர்க் கனலி வெம்மை தாங்கிக்
கால்உணவாகச் சுடரொடு கொட்கும்
அவிர்சடை முனிவரும் மருளக் கொடுஞ்சிறைக்
கூருகிர்ப் பருந்தின் ஏறுகுறித்து ஒரீஇத்
தன்னகம் புக்க குறுநடைப் புறவின்
தபுதி அஞ்சிச் சீரை புக்க
வரையா ஈகை யுரவோன் மருக!
நேரார்க் கடந்த முரண்மிகு திருவின்
தேர்வண் கிள்ளி தம்பி வார்கோல்
கொடுமர மறவர் பெரும கடுமான்
கைவண் தோன்றல்! ஐயம் உடையேன்
ஆர்புனை தெரியல்நின் முன்னோ ரெல்லாம்
பார்ப்பார் நோவன செய்யலர் மற்றிது
நீர்த்தோ நினக்கென வெறுப்புக் கூறி
நின்யான் பிழைத்தது நோவா யென்னினும்
நீபிழைத் தாய்போல் நனி நாணினையே
தம்மைப் பிழைத்தோர்ப் பொறுக்கும் செம்மல்
இக்குடிப் பிறந்தோர்க் கெண்மை காணுமெனக்
காண்தகு மொய்ம்ப காட்டினை ஆகலின்
யானே பிழைத்தனென் சிறக்கநின் ஆயுள்
மிக்குவரும் இன்னீர்க் காவிரி
எக்கர் இட்ட மணலினும் பலவே.
(புறநானூறு – 43)
[அலமரம் = துன்பம், கனலி= சூரியன், கால் = காற்று, கொட்கும் =திரியும், ஏறு=எறிதல், தபுதி=அழிவு நேரார் =பகைவர், கொடுமரம் =வில், ஆர் = ஆத்தி, நீர்த்தோ = தன்மையையுடையதோ, பிழைத்தது = குற்றம் செய்தது, செம்மல் = தலைமை, எக்கர் இட்ட = கொழித்து இடப்பட்ட]
தீபம் நா. பார்த்தசாரதி

Tuesday, October 10, 2017

திருப்பூர் தேவியின் குறும்பாக்கள் – விண்மீன்கள், ஆறு, புல்லாங்குழல்

     08 அக்தோபர் 2017      கருத்திற்காக..


திருப்பூர் தேவியின் குறும்பாக்கள்

– விண்மீன்கள், ஆறு, புல்லாங்குழல்



வெறும் கூழாங்கற்கள் கிளிஞ்சல்களுடன்
அரற்றியது…
மணலையிழந்த ஆறு!

பெருங்கூட்டம்
எனப் பெயர் வாங்கின…
தனித்தனியான விண்மீன்கள்!

யார் ஒளித்து வைத்தது
குழலையும் இசையையும்…
மூங்கில் வனத்தினுள்?


  • வழக்குரைஞர் இரா.சுகுணாதேவி, திருப்பூர்

Monday, September 25, 2017

பெரும்பசிக்காரர்களின் தீராவேட்கை – தமிழ்சிவா

பெரும்பசிக்காரர்களின் தீராவேட்கை 


அறிவின் சுடுகாட்டிற்கென
அமைந்த வழிகள் ஏராளம் ஏராளம்
எழுதுங்கள் எழுதுங்கள்
எல்லாத் தேர்வுகளையும்

பாடத்திட்டப் படுகுழிகள்
எப்போதும்
பயன்பாட்டிலேயே இருக்கின்றன

மதிப்பெண்களால் சிதைக்கப்பட்ட
மனித மூளைகள்
வரலாற்றுப் பெட்டிகளில்
பாதுகாப்புடன் பத்திரப்படுத்தப்பட்டுள்ளன

பெரும்பசிக்காரர்களின் தீராவேட்கையுடன்
அறுப்பதற்காகவே
ஆடுகளும் கோழிகளும்
அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளன

நித்திரை மன்றங்களின்
சுத்தியல்பட்டு
சிந்திய இரத்தவாந்திகள்
அவ்வப்போது உடனுக்குடனே
‘சுடச்சுட’
அலசப்படுகின்றன

பற்பலவற்றை
ஆவணப்படுத்தாமலிருப்பது
அருமை மீயருமை

வருணவழிப் ‘பட்ட’ கல்வியில்
கல் மண் முள் கழிவுகள்

காளைகளின் கொம்புகளிலிருந்து
கறக்கப்பட்ட பாலிலிருந்து
கசக்கியெடுக்கப்பட்ட
வெண்ணெய்யும் நெய்யும்
வீதிவரை மணக்கும் வாசத்துடன்
விற்பனைக்குக் கிடைக்கின்றன

வரலாற்றுப் புகழ்கொண்ட வன்மலைகள்
நூல்கொண்டு உடைத்தெரியப்படும் போதெல்லாம்
பெருக்கெடுக்கும் உப்பாறுகள்
ஊதியே காயவைக்கப்படுகின்றன
சில்லறைக் காசுகளால் சிறைவைக்கப்படுகின்றன

கூட்டுழைப்பில்
அரங்கேற்றம் முடித்தவேளையில்
அரவம்காட்டி ‘நீட்’டப்பட்டிருந்தது
பண்டுவக்காரரின் பிணம்
அன்பத்தங்கை அனிதாவிற்கு
                                                                                                                தமிழ்சிவா
காந்திகிராமம்